http://denememeler.net

Adres Değişikliği ve Son Söz

2010-11-07T00:22:00.000-07:00

Sabah erken saatlerde gelen, gurur okşayıcı bir mail sebebiyle anımsadım buraya not bırakmam gerektiğini. Zira blogspot'ta kalmak konusunda epeyce ısrarcı olsam da ikna kabiliyeti güçlü insanlara yenik düşmüş bulunmaktayım. Ve blogumu wordpress'e taşıdım.

Bu blogu açmamın sebebi, sağda solda yayınlanmış yazılarımı derlemekti. "Let The Game Begin" yazısına dek de o amaç için var oldu. Onunla birlikte sürekli yazıp durmam da beni, blogu mümkün olduğunca sık güncellemeye itti. Ve artık Ferhan Şensoy'dan apart, kendisine de sonsuz saygımla birlikte www.denememeler.net adresindeyim. Sanıyorum ki blogspot kadar kolay olmayacak oranın takibi, lakin Çin'de olsam beni bulmanızı umuyorum. Zira "okurlar"la değil yoldaşlarımla olduğumu düşündüm hep. Yazmayı sevmenin yolu bana göre okumayı sevmekten geçiyor. Ve beni okumaya değer bulduğunuz için teşekkür ederim.

Bugüne dek gelen sayısız mailler ve az da olsa yorumlarla çoğu zaman duygulandım, utandım, üzüldüm, mutlu oldum ama bir şekilde beni yazmak için gaza getirdiniz. Bazen okurken tahrik olduğunuzu, bazen benimle ilgili fanteziler kurduğunuzu, bazen bana yatma teklif ettiğinizi, bazen kendinizi bulduğunuzu, bazen ahlâksız bir orospu olduğumu, bazen de çocukluğuma inilme potansiyelinde sorunlu olduğumu yazdınız. Lakin çoğu zaman, okunur akıcılıkta, ilgi çekici konularda, içimden geldiği gibi yazdığımı dile getirdiniz. Tamamen iç dünyamı açtığım bu blog siz yoldaşlarımın varlığı olmasa bu kadar yazı da barındırmazdı.

Sadece link bırakıp kaçma niyetindeyken bunun haksızlık olduğunu düşündüm. Bu bloga alâkalı alâkasız herhangi bir aramayla ya da sırf ben yani Artemisia yani Ayşe Nur yazdığı için gelen herkese bir kez daha teşekkür ederim.

Görme ve duyma engeline rağmen harikalar yaratan ve pek çok insana ilham olan Helen Keller'ın sizlere de ışık olması temennisiyle, ondan bir alıntıyla bu blogu kapatıyorum. "Yaşam ya cesur bir tecrübedir ya da hiçbir şey değildir." Yaşamınız boyunca cesur olmanız temennisiyle.

Saygılarımla,

Ayşe Nur

AN

2010-11-02T02:29:00.000-07:00

İsimleri ebeveynler seçer. Genellikle de manevi değeri olan ya da anlamı hoşlarına giden bir isim seçilir. “An” da ona verilen adın son iki harfidir. Ailesinin verdiği isimden ziyade böyle çağrılmaktan hoşlanır. Yani ona kısaca An diyebilirsiniz. Her hoşlandığı kadına da bir isim seçer. Ona sadece o isimle hitap eden kişi olmak ister. Olumlu yanından bakarsak bu kadın için özel hissedilme sebebidir. Olumsuz yanından bakarsak da bu gerçekten bencilcedir.

***

Dudak parlatıcısının kapağını annesinin yaptığı gibi nazikçe çıkardı. Kıvırdı ve tamamı çıkana dek devam etti. Sonra araladığı dudaklarına değdirdi ve önce üst, sonra da alt dudağına sürdü. Yine annesinin yaptığı gibi parlatıcıyı iyice yedirdi dudaklarına. Yeterince göz alıcı olmamıştı. Bu ufak aynada kendi aksine baktığı anda dudakları fazlasıyla albenili olmalıydı. Bir kat daha, bu sefer biraz daha da bastırarak sürmeyi denedi. Alt dudağa geçtiği anda parlatıcı kırıldı. Telaşla kapağıyla birlikte pantolonunun cebine tıkıştırdı. Kırılmasının yaratacağı olaydan ziyade kaybolması daha iyiydi. Bu tip örtbaslar An için artık çocuk oyuncağıydı.

Dolaba doğru yürüyüp çekmecelerden birini açtı ve sade, siyah bir külotlu çorap aldı. Tişörtünü, pantolonunu ve iç çamaşırını sıyırıp yatağa oturdu. İnce ve biçimli bacaklarına bir kez daha baktı. Önce sağ ayağına geçirdi çorabı. Yavaşça dizine kadar geldi ve bu sefer de çorabı sol ayağına geçirdi. Yine dizine dek geldi ve baldırlarından yukarı doğru çıkarırken oldukça dikkatli davrandı. Kalçasını da geçirmek için ayağa kalktı ve boy aynasındaki görüntüsüyle karşılaştı. Gözlerini kendi görüntüsünden alamadan çorabı tamamen giydi. Duvara monte edilmiş boy aynasının tam karşısına geçti ve kendine baktı. Böyle kalabilmeliydi sonsuza dek. Hiç yaşlanmadan, kilo almadan, hücrelerinin ölümü gerçekleşmeden, yaşlılık belirtisi kahverengi lekeler bedenine saldırmadan. Böyle dipdiri ve capcanlı kalabilmenin bir yolu olmalıydı.

Muhteşem göründüğünü düşünüyordu. Yan dönüp yere oturdu ve sırtını dikleştirdi. Bacaklarını hareket ettirdi, sonra aynaya dönüp bacaklarını aralayıp, dizlerini büktü. Penisi sertleşmeye başlamıştı. İşte şimdi yaşadığını hissediyordu. Sadece ereksiyonla değildi elbette, tüm bedeniyle gerçekten nefes aldığını, hayatta olduğunu hissedebiliyordu. Çorabın üzerinden penisine dokundu. Bu, içinde tarifsiz bir coşku yaratıyordu. Ön sevişmelerin hiçbirinde böyle kolay ereksiyon olamadığı geldi aklına. Sadece bir kadına anlatmaya çalışmıştı ve kadın dehşetle gözlerini açıp “sapıksın, ibnesin sen,” deyip hızla giyinmiş ve kaçmıştı evden. Erkeklerden hoşlanıyor olsa bir sorun olmazdı muhtemelen ama onu asıl cezbeden şey kendi bacaklarında külotlu çorap olmasıydı. Bu fetişinden bahsettiği kadınlar genelde bir sonraki sefere jartiyer giyer gelirdi. Hoşuna gidiyordu elbette ama kendi bedeninde olduğu kadar değil. Zweig tespitini yaparken, “Kadınlar geniş bir zamana yayıldıkları için huzursuz, erkekler daracık bir zamana sıkıştıkları için anlayışsız olurlar,” derken bir noktayı atlamıştı. Doğru ama kesinlikle eksikti. Kadınların yayılabildikleri maksimum sınır kafalarının içindeki ideal erkektir. O ideal erkek külotlu çorap giymekten hoşlanmıyorsa o zaman bu “grost” bir durum olur. Tiksiniyordu hepsinden.

Komidinin üzerindeki nemlendiriciye uzandı ve kapağını açıp bir miktar aldı. Çorabın üzerinden penisine sürdü hepsini. Beton gibi sertleşmişti şimdi ve penisinin nabzı kolundakine eş değerde sıklaşmıştı. “İşte bu,” diye fısıldadı An. Mastürbasyon bu yüzden vajinanın verdiği histen daha keyifliydi. Biraz oynadı penisiyle, tamamen avuçlamıştı onu. Penisini biraz daha kavrasa çorabın apış arası yırtılacaktı. Zevk suyu gelmişti bile. İşaret parmağını değdirdi ucuna ve sonra tadına baktı zevk suyunun. Ananas yemesi ve kırmızı eti bırakmış olması işe yaramıştı, daha güzeldi tadı. Yeniden kavradı penisini. Derisini ileri geri hareket ettirdikçe sona yaklaştığını hissediyordu ve sivilce ucundan fışkıran irinin bin misli bir hızda fışkırdı tüm menisi. Evet boşalmaktan ziyade fışkırmaktı onunki. Çoraptan dışarı çıkmış olan spermlere baktı işte şimdi sadece bunu yalaması için bir kadın gerekliydi.

***

*Bitmemiş romandan, biten birkaç tümce...*

Olmadı

2010-10-16T16:06:00.001-07:00

İşaret parmağımı yavaşça deliğe soktum. Sonra ilerlettim. Çapının küçüklüğüne lanet etmekten alıkoyamadım kendimi. Avucumun deliğe girememesine sinirlendim. Yarı yolda pes etmemeliydim. Bu aylardır kendi mutluluğum için yapabildiğim en mantıklı şey olacaktı. Saçlarımdan dört beş tel kopardım, iyice inceledim. İkisi beyaz, bir kısmı kırmızı, çoğunlukla da siyahtı renkleri. Sonra avucumda yuvarladım onları. Ve yavaşça soktum aynı deliğe.

Bu sefer geliyordu sanırım.

Olmadı, yine kusamadım.

Ağlamadan kusma denemelerimden biri daha başarısızlıkla sonuçlandı. Yıllar sonra gördüğü arkadaşına, aradan geçen seneler boyunca yaşadığı güzel şeyleri anlatmak yerine, onun da bildiği bir kaybı söyler ya insan, işte tam o noktadayız. Pek çok dakikayı gülerek, düşünerek, dinleyerek, sevişerek geçirdim. Ama bir tek şeyi kaybettim. Hiçbir yere, aile dâhil hiç kimseye olmadığı kadar sana karşı hissettiğim aitlik duygusunu.

Evet, ilk üniversitemi bırakmamın en büyük sebebi büyük hayallerle gittiğim bölümün tam bir hayal kırıklığı olmasıydı. Derslere devam etmeyişim, sınavlara girmeyişim bu nedenleydi. Ama bırakma kararım bir messenger konuşmasında sana “Benimle sevişmek için çok ısrarcıydı, acele etmemeyi seçtim. Ama o resmen üstüme atladı. Sende durum nasıldı?” diyen adam sebebiyleydi. Neden seninle yatmak için o kadar istekli olmadığımı bilmek istemiştin ama ben o anda eski sevgilimin yeni sevgilimle yaptığı bu konuşmaya duyduğum öfkeyle seni paylamakla meşguldüm. On altı yaşındaki çakma gotik bir kız için beni terk eden bir adamın, mutluluğumu bozmaya çalışmasından rahatsız olmuştum.

Bazı adamlar sadece seks içindir, bilirsin. Yatakta iyilerdir, insaniyet namına zerre nasiplerini almamışlardır. Seni, hastalığı ya da bir başka kişisel sorunu sebebiyle kullanırlar. Anne ve babasına kızgındırlar, seni onlarla tanıştırır, dördünüzün sohbet ettiği bir ortamda sırf onları rahatsız etmek için sana dokunurlar. Evet, koluna veya yüzüne değil, eteğinin altından bacaklarına, bacaklarının arasına, gömleğinin üzerinden göğüslerine. Sen ne yapacağını şaşırırsın. Sohbet konusu siyasettir ve sen orada sadece haylazlık yapmak isteyen veledin oyuncağısındır.

Çay tazelemek bahanesiyle mutfağa kaçarsın, annesi peşinden gelir ve nasıl özür dileyeceğini bilemezsin. Kadın da çocukluğunu onunla geçirmek yerine, siyasi sebeplerden yurt dışına kaçmayı seçtikleri için kendilerine olan kızgınlığını böyle gösterdiğini söyler. Özür diler, özür diler, özür dilersin. Böylesi adamları sadece yalnız kalmamak için, yalnız uyumamak için kullanırsın. Kullandığın oranda da kullanılırsın. Ama öyle bir adam girer ki hayatına, ondan sonra neredeyse hiçbir adamla uyuyamazsın. Sadece seks yoktur, aidiyet hissini sana verirler, seni öperken titrerler. “Seni seviyorum” diye yinelemezler, gerek de yoktur. Ufacık dokunuşlarda dahi hissedersin. Ve öylesi adamlar için üniversiteyi de, geleceğini de çöpe atmayı tercih eder, aileni reddedersin. Büyüdüğün şehri terk eder, onunla olmak için her şeyi kenara itersin.

Elbette onlar da giderler. Yaklaşık iki sene boyunca toplamda ağzından çıkan cümleler yedi yıl sonra bugün, bir günde çıkan kadar bile değillerdir. O iki sene boyunca uyuyamazsın. Bedenin iflas edene dek uyuyamazsın. İnsanlardan kaçar bir dağ evinde büyükannenle yaşarsın aylarca. Yemek yiyemezsin, lokmaları ağzında çiğnemeyi dahi unutmuşsundur. Zorla yedirirler. İlk haftalar ellerini, kollarını kaldıramazsın. Her şey ölümcül zordur. Eklemlerin, kemiklerin, kasların sana ait değildir. Senin olmayan bir bedene tıkıştırılmış gibisindir. Gün içinde yüzlerce kez ağlama krizine girersin. Gözyaşı tükenmesi falan da hikâyedir. Her seferinde vücudundaki tüm suyu gözyaşı deliklerinden boşaltmayı denersin. Titreye titreye, kusa kusa ağlarsın. Görmek istersin, dokunmak istersin. Yapamazsın. Muhtemelen o anlarda arkadaşlarıyla ot ortamlarında “orospunun tekiydi lan, ilk zamanlar çekiniyordu ama sonrasında tatmin etmek için kıçımı yırtıyordum. Öyle yalıyordu ki, görmen lazımdı.” diye anlatıyorsundur.

Hiçbir adamla o kadar rahat sevişemedim. Hep bir noktaya geldim ve orada yabancılaştım. Ne yapıyorum ben, dedim. Bazen doymadım; aynı gece, aynı evin içindeki üç farklı adamla ardı ardına seviştim. Yatakta en iyi olanla bir daha seviştim. Yine de doymadım. Ertesi gün bir başka adamın yatağına koştum. Bazen aylarca seks yapmak istemedim. Bazen sadece tutku istedim. Bazen beğenildiğimi görmek istedim. Memelerime, kıçıma iltifatlar yağsın, romantizmden hayvanlığa giden o yolda, bir adamı önce delirteyim, sonra ıslah edeyim, ipler hep benim elimde olsun istedim. Bazen sadece delirtmekle yetindim. Suratına baka baka vajinamı anlattım. Anüsümün darlığını, anal sekste nasıl zorlandığımı anlattım, anlattım, anlattım. Adam yaklaştığı anda istemediğimi söyledim. Bazen hiç seksten bahsetmedim, sırf sevdiğim bir grubu dinliyor, hayatımın yazarının kitaplarından, satır aralarından alıntılar yapabiliyor diye masumca yaklaşıp çıplak kaldığımızda birden değiştim. Pek çoğuna hayvan gibi davrandım. Yataktan attım, kendi evinden kovdum. Seneler sonra oral seks dahi yapmadığım eski sevgilime gidip, bildiğim her şeyi ona gösterdim. Yine istediğinde reddettim.

Kullandım, attım. Ama hiçbir adamla öylesine aşkla sevişmedim. Hiçbiriyle de zorla yatmadım. Seni unutmaya da çalışmadım, beceremedim ki bu satırları yazıyorum, senden öç almaya da çalışmadım. Ki neyin öcü? Kızgın değildim. Mutsuzdum. Hâlâ da mutsuzum. Hayatımı düzene soktum. Sorunlarım oldu, olacaktır da. Baş etmesini bildim. Senden ayrılırken yaşadığım çöküntüyü bir de kürtaj olduktan sonra yaşadım. Tamamen hormonsal olduğunu bilmeme rağmen, içimde canlı bir şeyin varlığını bilmek ve onu kaybetmek beni bitirdi tamamen. O günden beri de psikolojik sorunlarım var. Gel gitler yaşıyorum, yaşatıyorum da. Aşk istemiyorum, varlığını dahi reddediyorum. En azından biyolojik ve düşünsel bazda olduğunu dile getiriyorum. Üzgünüm. Öylesine güçlüyken, bu evde, bu çevrede hayatta kalmayı becerebilmişken beni tüketen şeyi üzerimden atamıyorum. Yeni bir ülke, yeni bir yaşam istiyorum. Kavafis’e inat peşimden gelecek her şeyin suratına kapımı kapatıyorum. Özleyeceğim tek şeyin, bize ait olmasa da, kollarında kendimi bulduğum o yatağın verdiği his olması beni mutsuz ediyor. Konuşamıyorum. Duvarımın içine hapsettiğim her şeyde senden bir parça olması, çocukluğumun berbat sokak aralarında dahi senin gezdiğini düşünmek bir nebze ayakta kalmamı sağlıyor. Kendimi kapattığım elbise dolabında büzüşüp canavarımın gitmesini dilediğim her an o kapağın açılmamasını sağlayan gücün sen olduğunu düşünmek dahi ben rahatlatıyor.

Ve özlüyorum. Her an seni özlüyorum.

Emir's Dream

2010-10-16T06:36:00.000-07:00

Dünyayı Emir Kusturica’nın gözleriyle görmek diye bir şey var. Yoksa da ben icat ettim. Şehirden uzak bir köy evindeydim bir süre. Bir sabah erken saatlerde de epeyce yürümüştüm. Bir an öyle bir yere geldim ki baktığım noktadan neredeyse Vincent Gallo ve Johnny Deep’i görebilirmişim gibi bir manzara vardı.

Her an bir böcek ilaçlama şeysi uçak Vincent’ın üzerinden geçecek her şey bir anda Hitchcock’un North by Northwest filmine dönecek gibi geldi. Uzun zamandır da izlememiştim Arizona Dream’i.

Her an her şeyin olması muhtemelken, iki gözü de aynı tarafta olan bir balığın uçarak gelmesini bekledim. Ya da herhangi bir şeyin havalanmasını görmek için dikkatlice bakındım etrafa. Olmadı.

Yeterince güzel değildi muhtemelen kafam.

O an, orada Arizona Dream’i izlemek için her şeyimi verebilirdim. Soundtrack şarkılarını mırıldanarak döndüm eve. Aptal bir tebessüm ve de iç huzurla. Uzun süredir mutlu hissetmememin sebebi belki de uzun süredir Emir Kusturica filmi izlememiş olmamdır diye düşünüyordum ama az evvel oturup izledim, belki bir nebze daha iyiyim lakin yine de iyiyim diyemiyorum. Hiç olmadığım kadar boktan hissediyorum kendimi.

Yine de yapmanız gereken, yaparken de hiçbir çocuk oyununun vermediği keyfi veren ev ödeviniz olsun Emir Kusturica filmleri izlemek. Tüm söylenenlere, tüm tepkilere inat.

Küçük El (Eski Bir Öykü)

2010-10-12T03:51:00.000-07:00

İki metreden uzun görünen gölgesine bakıyordu. Gölgeler üzerine söylenmiş sözleri düşünmeye çalıştı, bir şey bulamadı. Onun yerine aklına hiç sevmediği bir şarkının, saçma sapan sözleri geldi. Kendi kendine homurdandı. Bir an yürümek için ne beklediğini düşündü. Kapıya kaç adımda ulaşırdı?

İşini gücünü bırakıp, gecenin bir yarısı taksiye atladığı gibi buraya gelmişti. Şimdi onun dairesinin bulunduğu apartmanın önünde duruyordu. Bu çaba, bu fedakârlık, bu koşturarak iki günde bir gelmeler, ne içindi? “Hadi gel, bekliyorum,” demişti telefonda. Davet değildi. “Gelir misin?” ya da “Gelebilir misin?” değildi. Geleceğinden, kendisine hayır diyemeyeceğinden emin gibiydi.

Çekiniyordu adım atmaya. Kendine, doymayacağını bile bile, neden onu tatmin etmeye çalıştığını soruyordu. Öğreniyor muydu? Keşfediyor muydu? Bu birliktelikten kazandığı herhangi bir şey var mıydı? Yok ise, neden yeniden kendini kullanmasına izin veriyordu? Sorularının yanıtları bir çırpıda bulunabilecek gibi değillerdi. Her çaresiz ve sabırlı insan gibi zamana bırakmaya karar verir bir tavırla iç çekti ve ağır ağır yürümeye başladı.

Bu gece şehir ne kadar da sessizdi. Saçlarını uçuran rüzgârın uğultusu dışında hiçbir şey duyulmuyordu. Aynı şarkının, saçma sapan sözleri hâlâ aklındaydı.

Ellerini yüzüne doğru yaklaştırdı, avuç içlerine yakından baktı. Ne kadar da küçüklerdi. İndirdi kollarını. Ağır ağır adımlarını atarken soğuktan titreyen bacaklarına baktı, kaldırdı kafasını, kapıya ulaşması bir dakika dahi sürmemişti. Sağ elini deri montunun cebine soktu, anahtarı buldu, cebinden çıkardı, anahtar deliğine doğru uzattı. Yerine yerleştirip sola doğru çevirdi. Açılan kapıyı itti ve hemen içeri girdi. Sağa sola bakınmadan doğruca 3 numaralı daireye yöneldi. Kapının önüne geldiğinde derin bir nefes aldı, Hâlâ elinde bulunan anahtarlardan bir diğeriyle dairenin kapısını açtı, içeri girdi ve hemen kapıyı kapattı.

Koridorda yavaş yavaş ve isteksizce yürümeye başladı. Yatak odası koridorun en sonundaydı; annesinin zoruyla banyoya giren bir çocuk gibi, ayaklarını sürüye sürüye de olsa yatak odasına ulaştı. Kapı açıktı, içeriyi bir tek mum aydınlatıyordu. Yatağa takıldı gözü, oradaydı. Beklerken uyuyakalmış olabilir miydi? Öyle olduysa sevinmeli miydi?

Hiç kıpırdamıyordu, üzerindeki çarşaftan vücut hatları belli oluyordu, çıplaktı. Yatağa doğru yürüdü, hiç beklemeden yatağın köşesine oturdu. Önce montunu ve çizmesini çıkardı, yere bıraktı. Kafasını yatakta yatan bedene doğru çevirdi. Uyumadığından emindi. Nefes alıp verişinin sıklığından heyecanlandığı da belli oluyordu. Yeni bir oyun muydu bu da? Eğlenceli mi olacaktı acaba? Yoksa canını mı yakacaktı?

Çarşafı aşağı doğru çekti, bedeninin yarısını açıkta bırakmış oldu. Çarşafın açılmasıyla birlikte çıplak beden de kıpırdadı, yattığı yerde doğruldu.

“Soy beni,” , dedi gözünün içine bakan adama.

Kendi de şaşırdı söylediğine. Kontrolsüzce çıkmıştı iki kelime ağzından. Biraz düşünseydi, söyleyemezdi.

İlk dokunuşunda titredi; adamın elleri sıcak, kendi bedeni soğuktu. O dokunacağı bedeni tanıyordu ama kadın adamın ellerine yabancıydı. Kadının önce blûzu, ardından da eteği çıktı; külotu ve çorapları kalmıştı.

“Çoraplar!” dedi kadın, adam da ilk kez konuştu:

“Vazgeçemedin şu takıntından…”

Yine de itiraz etmedi, çıkardı kadının çoraplarını.

Önce yatağa uzandı kadın, sonra da araladı bacaklarını. Külotunun kenarında adamın nefesini hissetti. Sonra da dilini.

“Sen geç alta,” deyip kenara çekildi kadın. Adamsa söyleneni yaptı. Dudaklarını ısırıyordu, kadının gözü adamın kesik olan ön dişine takıldı. Her seferinde neden yabancıydı bu adama? Bu beden, bu bakış tanıdık gelmiyordu.

Önce dilini kullandı, adamın bedeni tepki vermedi. Dili mi kurumuştu, genzi tükürük mü üretemiyordu? Penisin tamamını ağzına almayı denedi. Olmuyordu. Ağzına sığmıyordu. Elleriyle deriyi ileri geri hareket ettirdi, biraz daha sertleşmesini sağladı. Yine olmuyordu. Küçücüktü işte elleri. Biraz daha uzun olsaydı parmakları, belki.

“Bunu yapmayı beceremediğini daha önce de söylemiştim, bence uğraşma,” dedi adam alaycı bir şekilde.

Nefret ediyordu onun bu çok bilmiş tavırlarından. Her seferinde böyle yukarıdan bakmasıyla daha da küçük hissediyordu kendini. Oysa ilk zamanlar ne de sevecendi, her dokunuşu kadının içine işlerdi, parmak uçlarıyla bedeninde keşfetmedik nokta bırakmazdı, canı da yanmazdı. Zorlamazdı hiçbir şeyi yapması için. Değişen neydi şimdi? Babasının vefatından sonra konduğu miras nasıl oluyor da cinsel yaşamlarını bu derece etkileyebiliyordu? Sorunsuzluk insanda başka sorunlar yaratma isteği mi uyandırıyordu?

Biraz daha gayret ederse, izlediği filmlerdeki gibi davranırsa başarabilir miydi? İnat etti, yapacaktı. Zorladı. Biraz daha dikkatli kavradı adamın penisini. Penis daha da sertleşti ve kadın yine ağzına sokmayı denedi, bu kez başardı. Adam inliyordu, oluyordu. Kafasında adamın ellerini hissetti. Bastırıyordu. En dibe kadar ağzında olmasını istiyordu belli ki.

Adamsa fazlasıyla memnundu halinden. Ufaklık başarıyor gibiydi bu sefer. Onun beceriksiz halini seviyordu aslında. Yapamadıklarını yüzüne vurduğunda kızarıvermesi, biraz sesini yükseltince gözyaşlarına boğulması, şefkat gösterildiğinde şımarması ve birkaç dakika önce olanları unutuvermesi onu sevgiliden çok kızı gibi hissettiriyordu.

Kadın adamı unutmuş, sadece penisle boğuşuyordu. Bu savaşı kazanacağını anlamıştı. Adamınsa, iniltileri çığlıklara dönüşmüş, kontrolden çıkan bedeni titremeye başlamıştı. Üçüncü bir kişi odada olsa, bu görüntüyü görse, adamın can çekiştiğini düşünebilirdi. Yatakta kıpırdamadan yattığı halde vücudundan ter boşanmıştı.

Ya giderse, yarıda bırakırsa diye endişelenmeye başladı adam. Bu kadar kasılmışken, içindekiler penisine doğru akarken, ok yaydan çıkmışken kesmemeliydi. Çaresiz hissetti kendini. Kadın kalkarsa, istediğini alamayacaktı. Böylesine hayvanlaşmışken boşluğa düşmek istemiyordu. Bu güzelliğin boşalmadan, zirveye ulaşmadan bitmesini istemiyordu.

Kadın bir an kusacağını sandı. Penis gırtlağına dek ulaşıyordu, iğrenç bir tat geldi ağzına. Tükürüğü ile o iğrenç tat karıştığında daha da midesi bulandı. Midesinden bir sıvı geldi ağzına doğru, kusmuktu bu. Yuttu sıvıyı hemen. Kusarsa, onu yarı yolda bırakmış olacaktı. Oysa adamın ne deli zevk aldığı çığlıklarından belliydi. Onu memnun etmek, tatmin etmek, mutlu etmek için gelmemiş miydi gecenin bir yarısı buraya?

Sıvı yeniden geldi midesinden ağzına, tekrar yuttu. Nefesi kesildi. Alamadığı nefes boğulmasına neden olacaktı neredeyse, burnunu hatırladı ve oradan nefes aldı.

Yine midesi bulandı, sıvı yeniden ağzına geldi. Nefesi kesildi, tükürüğü kusmuğu yutmasına yetmedi. Burnunu kullanmak istedi nefes almak için, kusmuk ağzına gelmişti. Boğazına ılık bir şeyler akmaya başladı. Bir hayvan vardı sanki odada, acı çeker gibi çığlıklar atmıştı. Son çığlığı, çektiği acının tortularıyla birlikte kendi uzantısından çıkmış, kızın boğazına akmıştı.

Nefesi kesilmişti, penisi çıkarmaya çalıştı ağzından, çıkaramadı, çenesi kitlenmişti. Acıyı ve yangını hissetti. Tutuşan bileğiydi.

“Harikaydın bebeğim!” dedi.

“…”

Anlayamadı bir an ne olduğunu. Bacaklarının arasına yığılmış olan bedeni kavradı, yatağa bıraktı. Önce öylece baktı. Yataktan kalktı, ışığı yakmak için kapıya doğru gitti. Işığı yaktıktan sonra yatağın yanındaydı yine. Cansız bedene bir kez de ışık altında baktı. Saçlarının kapatmamış olduğu sol göğsüne dokundu. Bekledi birkaç saniye. Kalbi atmıyordu. Saçlarına dokundu. Sonra kulağını kadının kalbinin üzerine koydu. Az evvel dokunduğunda duyamamıştı; belki de çok yavaş da olsa atıyordu kalbi.

Doğruldu yeniden, kadının yüzüne ve boynuna baktı, ağzının kenarlarından tüm göğsüne kadar olan her yer kusmuğa ve sperme bulanmıştı.

Sağ eli bileğinden çıkmış, olması gerektiği yanın aksine kıvrılmıştı. Ne kadar da küçüktü eli, biraz daha uzun olsaydı parmakları, belki.

Not: Bu öyküm 2001 yılında yazılmış olup bu hâliyle aşağıda kapağını göreceğiniz Apartman adlı e-kitapta yer almıştır.

Seks Sınırları (BDSM ve "Hayatta Yapmam" Dediklerimiz)

2010-10-02T08:46:00.000-07:00

Seks konusundaki sınırlarınız nelerdir, dendiğinde insanların aklına doğrudan gelen bir iki şey olabiliyor. Bu da genellikle homofobik insanlardaki hemcinsle sevişme korkusu ya da hiç denemedikleri, porno filmlerden görüp de cesaret edemeyecekleri şeyler oluyor. Sonra üzerinde düşününce aslında çok fazla tabuları olduğunu fark ediyorlar.

Bu konudaki en önemli şey de ciddi anlamda seks terimleriyle ilgili bilgi sıkıntımızın olması. “Pissing sever misin,” dediğiniz adam ne olduğunu bilmeden tepki verebiliyor. Her haltın sözlüğünün olduğunu düşününce bilirkişilerin (porno film yıldızları ve yapımcıları, cinsel terapistler, jinekologların vs.) bu işe de el atmaları ve bir seks sözlüğü yapmaları gerektiğini düşünüyorum. Belki bir gün tanıdığımız birileri el atar bu işe de, belki de yapılmıştır da böyle bir şey kim bilir.

Friendfeed’de açtığım bir kamuoyu yoklaması feed’inden anladığım üzere aslında benim muhatap olduğun insanların çoğunun büyük tabuları yok. Elbette, bu ne kadar sağlıklı bir yoklama olabilir ki, diyenler de vardır. Sanal kimliklerin, gerçek ad ve soy adlardan daha cesurca argümanlara sahip olduğunu düşünenlerdenim. Kaldı ki o başlıkta gerçek adıyla yazamayıp mail ve özel mesaj atan çok insan da oldu.

Şimdi de o uç noktalara şöyle bir değdirelim.

Öncelikle konuya en fazla tepki gören noktadan BDSM mevzusundan girmek istiyorum. Bilmeyenler için BDSM nedir, açıklayalım. BDSM’nin açılımını, dünya genelindeki din ve toplum için ne ifade ettiğini, hepsini bir kenara koyalım. İki tarafın da rızasıyla ve cinsel tatminden daha fazlasının beklentisiyle uygulanan, fantezileri de, türlü oyunları da kapsayan eylemlerin bütününe BDSM deriz. Marquis De Sade ve Leopold von Sacher-Masoch’dan alınan ilhamla ilk BDSM topluluğunu 1746 yılında kuran kişi Francis Dashwood olmuştur. Başlarda isimsiz bir şekilde yola çıksa da “Cehennem Ateşi Kulübü” diye anılmaya başladığında tamamen dine karşı gelmek için kurulduğu yıllardan sonra üyelerinin ve miras yedi kurucusunun maddi desteğiyle uzun müddet ayakta kalmıştır. Eminim Marquis De Sade’ın Suç Kardeşliği kitabını okuyanlara bu konu hiç de yabancı gelmemiştir.

Günümüzde de örneklerinin olduğunu bildiğim, tahmin ettiğim bu çeşit kulüplerde cinsel anlamda özgür olursunuz ve dışarıdaki hayatınızı kapının ardında bırakmışsınızdır. Cinsellikten maksimum keyif almak da çoğu zaman aynı mantıkta olmaktan geçer. Siz kendinizi dünyevi her konudan ve endişelerden ne kadar soyutlar ve sekse odaklanırsanız o derece keyif alırsınız ve verirsiniz.

Kulüpleri, toplulukları bir kenara koyarsak çiftlerin kendi içlerinde de uyguladıkları en sık gördüğümüz fanteziler de bağlama, çıplak elle vurma (spanking), sopayla dövme, yumruklama, el-kol sokma, kırbaçlama, işeme ya da dışkı sürme ve yahut da yedirme, kafese koyma, köleyi at ya da köpek gibi kullanma, mum damlatma ve genel olarak işkence diyebileceğimiz efendinin köleye ip, mandal, iğne vs kullanarak acı vermesi gibi eylemlerdir.

Tekrarlıyorum ki bu eylemler iki tarafın da isteğiyle gerçekleşir. Bunu ruhsal bozukluk olarak nitelendirecek insanlar, eylemlerin o düzeye gelmesi için, sıklıkla yapıldığında normal hayatta stres sorununa, uyumsuzluğa, kısaca kişinin kendisine ve başkalarına zararlı olması boyuta gelmesinin gerektiğini bilmeliler.

Konuyla ilgili, epeyce bilinen bir film olsa da yine de tavsiye etmekte fayda gördüğüm, Steven Shainberg’in yönetmeni olduğu Secretary (Sekreter) filmini öneriyorum.

Fetiş kıyafetler, üniformalar giymek, külotlu çorapları ve/veya jartiyerleri çekici bulmak nasıl normalse elbette BDSM adı altındaki eylemler de sapıklık diye nitelendirilmemelidir. Partnerin de onayıyla vajinaya ya da anüse sokulan bir el her iki taraf içinde farklı anlamlar içerir. Bu tip eylemler iki tarafın da birbirine güven duymasından sonra gerçekleşir ki paylaştığınız şey bu nedenle hazdan fazlasıdır.

Acıyla zevkin bileşkesinden de büyük olan bu kazanım daha ziyade küçük İskender’in deyişiyle; cinselliğin, cinsel organlardan çıkıp özellikle beyin dâhil tüm bedene yayılmasını ihtiva eder. Partnerinin bedenine ya da ağzına işemek ya da sıçmak da tamamen o iki partnerin onayıyla ve isteğiyle gerçekleşen, genelin tiksinmesine karşın çiftler arasındaki oldukça farklı paylaşımlardır.

Genel olarak erkeklerin hoşlanmadığı, söyleme geldiğinde özellikle belirttikleri, anüslerine parmak atılması ya da anüslerinin yalanması mevzusu da ilginç ki Türkiye’de bir çok erkeğin özellikle istediği şeylerden biri. Sınırlardan bahsederken bundan söz edilmesinin altında, heteroseksüel cinsel kimliğin baskın olmasının yattığı aşikâr ya da belki akabinde kıçlarına girebilecek strapon (belden bağlamalı vibratör/dildo) korkusu ya da isteksizliği de olabilir.

Yine benzer korkulardan kaynaklı olduğunu düşündüğüm travesti (transeksüel ile karıştırılmasın) ile seks yapmama durumu da yaygınken threesome (en yaygın şekliyle kadın, kadın erkek –ffm- ya da kadın, erkek, erkek –fmm- oranıyla yapıldığı üçlü seks) içerisinde sakınca görmeyen erkekler de mevcut.

Kadın için oldukça tehlikeli olan hamilelerle seks de, jinekoloğun uygun bulmaması/düşük ya da erken doğum tehdidi olması durumunda özellikle tehlikeliyken, bunun bilincinde olan bir grup insan için sınır sayılsa da bunu fantezi boyutuna getirenler de yok değil.

Public & outdoor (halka açık mekanlarda, ev ve otel dışı yerlerde yapılan) sekse de pek çok insan yapamam derken, olayın verdiği adrenalini de yabana atmadan kesinlikle çok keyifli olduğunu dile getireyim. Toplumun ayıplama ihtimali, gözetlenme hissi ya da histen fazlası yani izlenmeyi zevkli gören insanlar da mevcutken, seksi kapalı kapılar ardında yapmaktan başkasını hoş karşılamayanlar da mevcut.

Günümüzde sadece bunun için insanlar bulmaya yarayan ve sadece çiftseniz kabul edildiğiniz swinger (eş değiştirerek seks yapma) da pek çok insan için oldukça kalın bir duvar. Bunun sebebini sorduğunuzda hemen hepsi “partnerimi paylaşmaktan hoşlanmıyorum,” der ve altındaki nedenin de tamamen sahiplenme olduğu ortaya çıkar. İlişkileri sahip olmaktan ziyade paylaşım olduğunu düşünen insanlar için de bu sınır “belki, olabilir” diye nitelendiriliyor.

Seks oyunlarından olan rolleri değiştirme de bazıları için sınır olsa da oldukça yaygındır. Genelde heteroseksüel çiftlerin (doğal olarak) tercih ettiği bu oyunda kadın, erkek gibi giyinir ve davranır, erkek de makyaj yapar ve kadın gibi giyinip hareket eder. Bunu bir yana koyarsak farklı rollerle de oynanan bu tip oyunlar yaratıcı beyinlere sahip çiftlerde oldukça eğlenceli düzeydedir. Geçmişte okuduğum bir messenger konuşması geliyor aklıma bu konuda. Erkek ayak fetişisti ve mazoşisttir. Hiç yüzünü görmediği bir kadına bu fetişizmiyle ilgili bir oyun oynamayı teklif eder ve olaylar nefis şekilde gelişir. Adam zevkten zevke uçar çünkü kadın tam anlamıyla efendi rolüne bürünmüştür ve nasıl davranması gerektiğini çok iyi bilir. Sanal dünyada çok daha kolay adapte olunan bu tip fanteziler insanların geneli için vakit kaybı, ekstrem olan ya da sapıkça düşüncelerden ibaret ne yazık ki.

Yine preteen dediğimiz 9 yaşından ergenliğe kadar olan herhangi bir dönemdeki çocuklarla yapılan seks de konuştuğum birkaç insanın özellikle sınırım dediği noktalardan. Ben de kendi adıma bunu tasvip etmiyorum.

Animal (hayvanlarla yapılan) seks ve nekrofili (ölülerle cinsel ilişkiye girme) de sadece bir kişi dile getirdiyse de pek çok insanın aklına dahi gelmediği için dile getirmediğini düşündüğüm şeylerden. Bu tip eylemler zaten kişilik bozukluğunun göstergesidir.

İnsanlardan gelen dönütler sonrasında genel olarak iletişimde olduğum kişilerin seks konusunda yeni şeyler denemekten çekinmediğini, deneyerek sınırlarını belirlediklerini söyleyebilmeyi isterdim ama işin aslı pek öyle değil. Önyargının genetik olduğunu kanıtlarcasına ürküyor insanlar seks konusunda farklı şeyler yapmaktan. Büyük çoğunluğun orgazm olamadığı ya da türlü cinsel sorunlar yaşadığı, özgüvensiz bir toplumda elbette olağan bu gidişat. Yine de seks hayatı olan insanların bahsettiğim konulara karşı açık fikirli olmalarını yeğlerdim. Orgy (grup seks), threesome belki bi nebze ılımlı oldukları konu ama onda da yine saçma sapan sahiplenme istekleri baş gösterebiliyor. Oysa güvenilir insanlarla olduğunda çok çok keyifli mevzulardır ikisi de.

Sekste sınır olmamalıdır. Her iki tarafın da zorlama olmadan istediği şeylerle şekillenmelidir cinsel hayatınız. Bu nedenle seks konuşmaktan da çekinmemelisiniz. Belki konuşmaya başladığınızda o lanet ön yargılarınızdan da kurtulursunuz, kim bilir.

Cinsel Enerjiyi Arttırıcı Tao Masajı ve Egzersizleri

2010-09-12T09:09:00.000-07:00

Tao’yla ilgili internet üzerinde de kitaplarda da sayısız bilgi bulabilirsiniz. Elbette ki Tao bilgiden ziyade sezgiye dayanır ve uygulanarak, eyleme dökülerek anlamını kazanır. Burada uzun uzun meditasyondan ya da Tao’nun felsefi anlamda ne olduğundan bahsetmeyeceğim. Bundan ziyade yaklaşık bir sene önce edindiğim bir kitapla birlikte uyguladığım egzersizlerin kendimde ve partnerlerimde yaptığı değişim sebebiyle bu masaj tekniklerinden kısa kısa bahsedeceğim. Bilgiler kopyalayıp yapıştırılmamış, ara sıra Cem Şen’in Cinsel Sorunlar İçin Taocu Yoga kitabına göz atılarak kendi uyguladığım teknikleri ifade edişimle yazılmıştır. El emeğidir.

Bu teknikleri kendi kendinize uygulayabildiğiniz gibi bir başkasına da uygulayabilirsiniz. Biyolojik açıdan getirisi bedeninizdeki enerji hatlarını ve iç organları canlandırmasıdır, cinsel sorunları çözmede oldukça etkilidir, cinsel gücü de büyük oranda arttırır.

Bu yazıda sadece cinsel organlarla ilgili dört tip masaj tekniğinden bahsedeceğim. İsteklere ya da keyfimin kâhyasına göre de kilo kontrolünü de içine alan tüm Taocu masaj tekniklerinden de ileride bahsedebilirim. Şimdilik üç başlığımız var. Şöyle ki: 1. Kadın ve erkek için geyik egzersizleri 2. Kadınlar için yumurtalık ısıtıcı masaj 3. Erkekler için haya masajı 4. Erkekler için penis masajı

1. Kadın ve erkek için geyik egzersizleri

Kadın için geyik egzersizi: Olumsuz yanları regl dönemini kısaltması ve bir süre sonrası bu dönemin durması olabilir. Elbette herkeste böyle bir sonucu da olmaz. Çalışmalara ara verilirse maksimum bir ay içerisinde regl düzeni eski hâline döner.

· Bir sandalyeye ya da yere dik ve rahat bir şekilde, elbette ki çıplak bir şekilde oturun..

· Avuçlarınızı güçlü bir şekilde birbirine sürterek eller ısıtın.

· Avuçlarınızı, göğüslerinizin üzerine koyun ve ısının göğüslere yayıldığı hissedin.

· Ellerinizi içten dışa doğru döndürülerek 36 kez masaj yapın. Düzenli uygulamada bunu maksimum 360’a dek çıkarabilirsiniz.

· Ellerinizi diğer yöne, dıştan içe doğru döndürülerek masaj yapın. Bu iki yön masajında da göğüslere çok bası yapılmaz.

· Anüsünüzü, herhangi bir uzuv kullanmadan sanki içeri ve dışarı çekiyormuşsunuz gibi kasın. Doğru yaptığınızı anlamanızın yolu, rektumunuzdan ve vajinanızdan yukarı doğru hava çekiyormuşsunuz gibi hissetmenizdir. Bu içeri dışarı hareketini kasılmaları uzatarak sürdürün.

· Gevşeyin ve kaslarınızı öyle serbest bırakın. Sonra yine kasılın. Dilediğiniz kadar da bu kasılma ve gevşeme hareketlerini devam ettirebilirsiniz.

Erkek için geyik egzersizi:

· Bir sandalyenin ucuna çıplak bir şekilde oturun ve hayalarınızın rahatça boşlukta sallanmasını sağlayın.

· Avuçlarınızı güçlü bir şekilde birbirine sürterek ısıtın.

· Sağ avucunuzu bir tüp kap gibi kullanarak hayalarınızı kavrayın, sakın fazla sıkmayın.

· Sol avucunuzu kasık kemiğinin üzerine, göbeğinizin 3 cm kadar altına koyun.

· Sol elinizle, bir yöne doğru dairevi hareketlerle karnınızın alt kısmına masaj yapın. Masajı 81-360 tekrar olacak şekilde yapın.

· Ellerinizi yeniden güçlü bir şekilde birbirine sürterek ısıtın.

· Ellerinizin pozisyonlarını değiştirin, sol elinizle hayalarınızı tutun ve sağ elinizi kasık kemiğinizin üzerine koyup, dairel ovma hareketiyle 81-360 kez bunu tekrarlayın.

· Anal kaslarınızı içeri ve yukarı çekiyormuşsunuz gibi kasın. Doğru yaptığınızı anlamanın yolu, rektumunuzdan ve penisinizden yukarı hava çekiyormuşsunuz gibi hissetmektir. Rahatça bu kasılma hareketini yapana dek devam ettirin, zorlandığınız noktada gevşeyin, yeniden kasılıp devam edin.

· Bu hareketleri dilediğiniz kadar sürdürün.

2. Kadınlar için yumurtalıkları ısıtıcı masaj

Bu masajı geyik egzersizlerinden önce ya da sadece regl dönemi sancılarında da kullanabilirsiniz. Sadece cinsel enerji ve sorunlar için geyik egzersizlerini mutlaka uygulamalısınız.

· Oturabilir ya da sırt üstü yatabilirsiniz.

· Avuçlarınızı güçlü bir şekilde birbirine sürterek iyice ısıtın.

· Isınmış olan avuçlarınızı kasıklarınızın iki yanına, yumurtalık bezlerinin üzerine koyun. Bu yeri kolayca bulabilmek için; iki elinizin başparmaklarını birbirine değdirin ve birbirine değmiş olan parmakları göbek deliğinizin üzerine koyun. Ardından işaret parmaklarınızı birbirine değdirin ve avuçlarınızı, başparmaklarınızı göbeğin üzerinde tutarken rahatça karnınızın alt kısmının üzerine koyun. Serçe ve yüzük parmaklarınızın altında bulunan bölge yaklaşık olarak yumurtalıklarınızın bulunduğu bölgedir.

· Avuçlarınızdaki ılıklığı yumurtalıklarınızda hissedin.

· Elleriniz soğursa yeniden ısıtın ve aynı bölgeye koyun.

· Avuçlarınızda çok baskı uygulamadan bu bölgeye masaj yapın. Yumurtalıklarınızın iki minik güneş olarak parladığını hayal edin ve bu masajın yeterliliğini kendiniz tartın, dilediğiniz kadar sürdürün.

3. Erkekler için haya masajı

İlk maddedeki geyik egzersizlerinin ardından uyguladığınızda çok daha verimli olacaktır. Bu masaj özellikle spermin güçlendirilmesi ve canlandırılmasında etkilidir. Cinsel isteği de arttırır ve akabinde hemen mastürbasyon yapmamanız gerekir. Çünkü tao masajında amaç boşalıp, rahatlamak değil; sperminizin kalitesini arttırmaktır. Aksi taktirde pek faydasını göremezsiniz.

Parmaklarla yapılan masaj:

· Avuçlarınızı güçlü bir şekilde birbirine sürterek ellerinizi ısıtın. Sol veya sağ hayanızı bir elinizin baş ve işaret parmaklarının arasına alın.

· Parmaklarınızın ucunu kullanarak hayanızın üzerine dairevi hareketlerle masaj yapın. Fazla baskı uygulayıp canınızı yakmamaya dikkat edin.

· Hayanızın birine masaj yaptıktan sonra diğerine geçin.

Avuçla yapılan masaj:

· Avuçlarınızı güçlü bir şekilde birbirine sürterek ellerinizi ısıtın. Sol veya sağ avucunuz ile hayaların ikisini birden kavrayın. Yumuşak bir şekilde avucunuzun içinde tutun ve parmaklarınızı kıvırarak hayaları kavrayın.

· Avucunuzun içindeki hayaları, canınızı yakmadan hafifçe sıkıp gevşeterek ve dairevi hareketlerle masaj yapın.

· Sonra diğer avucunuzla aynı egzersize devam edin.

Hayalara hafif vurarak yapılan masaj:

· Bir elinizin parmaklarıyla penisinizi tutun ve hafifçe yukarıya çekerek hayalarınızın rahatça aşağıya sarkmasını sağlayın.

· Diğer elinizin orta parmağının ucuyla hayalardan birinin üzerine 10-15 kez hafifçe vurun, canınızı yakmayın.

· Ellerinizi değiştirin ve aynı egzersizi yapın.

Penis Masajı

· Avuçlarınızı güçlü bir şekilde birbirine sürterek ellerinizi ısıtın.

· Her iki elinizin 4’er parmağıyla penisinizin altına, başparmaklarınızı penisinizin üst kısmına yerleştirerek penisinizi gevşekçe tutun.

· Başparmaklarınızı, penisinizin dibinden ucuna doğru hareket ettirerek penisinizi esnetin ve masaj yapın.

· Bu şekilde 8-10 kez masaj yapın.

GIANT SQUID – The Ichthyologist

2010-09-12T00:02:00.000-07:00

Not: Bu kritik PasifAgresif sitesinde 27.06.2009 tarihinde yayınlanmıştır.

Taşı toprağı altın ABD’den “modern” sıfatını layık gördüğümüz pek çok gruba, özellikle son dönemde sıkça kulak verdik. Bunlardan şahsımca en başarılısı Tool’du. Normalde “acayip” olan her grubun başına gelen şeyin aksine Tool çok büyük bir kitle tarafından takip edilir olmuştu. Ve müziğine yenilik getiren pek çok grubun da yolunu açan en büyük etkenlerden biri bu oldu. Çok derin temellere dayanan “İnsanlar anlamakta zorlandıkları müziği/grupları sevmezler” klişesine bağlı gelenek yıkılmıştı. Bunda grupların “zekâ” ispatından ziyade dilden dile dolaşan “oğlum gördün mü herifler fibonacci dizinine göre davul yazmış, bunun annesi sapıkmış ve enseste maruz kalmış, adam işkence uzmanıymış da ondan böyle kırmış…” gibisinden söylentilerin de payı çok büyüktü elbette.

Bir kez açılan kapının içinden çıkan şeylerin ne kadar kaliteli ve ne kadar berbat olabilecekleri hususunda hepimizin hem fikir olduğu şey, durumun hiç de net olmadığıydı.

Derken bir sene önce, en başta beni çok şaşırtan bir albüm çıktı. Ne idiği belirsiz ama ortaya çıkan şarkıları da fena olmayan, biraz da talihsiz diyebileceğim Giant Squid’in yeni albümüydü bu. Biraz ondan biraz bundan harmanında, en çok da sludge diyarlarında dolaşan grup bu sefer ruhunu şeytana satmış olacak ki, ortaya çok kaliteli bir albüm koymuş.

2005 yılında çıkan Ep’leri Monster In The Ceek’ten bir şarkının çok daha iyi bir düzenleme ve kaydıyla birlikte, toplamda on adet şarkıyla muhatap oluyoruz. Ep’deki adı Throwing a Donner -albümdeki ismi Throwing a Donner Party at Sea (Physeter Catodon)- olan şarkının iki düzenlemesini üst üste dinlediğinizde grubun yaptığı atağı çok daha net anlayabilirsiniz. Hizmette sınır tanımayıp, işinizi kolaylaştırıyorum, aşağıda bulabileceğiniz bu iki kaydı sırayla dinlemenizi rica ediyorum.

Önceki kayıtlarda prodüksiyon, mix ve de geriye kalan tüm teferruatlar için çalıştıkları insanları bir kenara bırakarak bu albüm için kendilerini Matt Byles’ın kollarına bırakmaları da aldıkları en iyi karar olmuş. Bilmeyenler için referans olunabilecek birkaç isim vermem gerekirse; Queensrÿche, Pearl Jam, Tragedy, Isis, Mastodon, Buried Inside, Norma Jean, ve 2008’in kesinlikle en iyi albümlerinden birini yapmış olan Russian Circles demem sanıyorum yeterli olacaktır. Grubun çello vokali abla Jackie Perez Gratz, Neurosis’in Times of Grace albümünde de çello çalmıştı. Ve geçmişte Neurosis, Melvins, High On Fire gibi gruplarla çalışan Billy Anderson da yine prodüksiyon konusunda gruba bir parça yardımcı olmuş.

Giant Squid adını, son birkaç senede bilim dünyasında da epey kendinden söz ettiren, sayıları oldukça artmış durumdaki dev mürekkep balıklarından alıyor. Grubun elemanlarının hem hobi anlamında hem de meslekî anlamda uğraşları olan İhtiyoloji’ye gösterdikleri ilgi artık öyle bir boyuta gelmiş ki grubun liriksel temaları da balıklarla ilgili mitolojik hikâyelere ve efsanelere dayanıyor. Tür olarak sludge ve (daha iyisini yapamayacağımdan bu kısmı Last Fm’den birebir alıntılıyorum), “post-metal, art-core müziklerini harmanı” denebilir.

Bu albüme dek su yüzeyine çıkmayıp, daha ziyade underground diyarların seyyahı olduğunu söyleyebileceğim Giant Squid, kendi pişirip kendi yiyen gruplardandı. The Ichthyologist'’in dağıtımıyla ilgili de aynı durum söz konusu olsa da grubun ortaya koyduğu ürün, harmanını yaptığı tüm türlerin büyük baş gruplarıyla boy ölçüşebilecek kalitede. Yazımın en altında sıraladığım albüme konuk olan müzisyenlerin adına şöyle bir göz atarsanız bir nebze fikir sahibi olabilirsiniz bu konuda da.

Albümdeki enstrüman zenginliği bir yana vokal kullanımına değinmek istiyorum. Özellikle de favorim La Brea Tar Pits (Pseudomonas Putida) şarkısında, grubun kulaklarımıza bahşettiği müzikal zevkin tavan yapmasına sebep olan erkek vokal ve yan roldeki bayan vokale şöyle bir değinelim.

Beyimizin, normal koşullar altında tek başına söylemeye kalksa muhtemelen kafasına terlik fırlattırabilecek mart kedisi tadındaki vokalliyle başlanıyor şarkı. Hatun vokalin desteğiyle erkek vokal geri plana itiliyor, fısıltı hâlini alıyor. Sonra yeniden başa dönüyor, bayan vokalden destek alıyor ama bu kez kısılmıyor, aynen devam ediyor. Bir anda bambaşka biri çıkıyor karşınıza. Çünkü az evvelki azgın pisicik bir de bakıyorsunuz, yatak odasındaki panter moduna geçmiş (bunun hastasıyım). Akabinde daha temiz ve küt bir sesle bir süre saçlarınızı okşuyor lakin en başta dönmesi de kaçınılmaz oluyor. Her halûkarda kulaklarınız bayram ediyor. Ve tüm bunlar olurken paslı gitar tonları da trompetle olan, normal koşullardaki uyumsuzluğuna meydan okuyup “biz birbirimiz için yaratıldık, siz çıkın kerevetine” edasıyla arzı endam ediyor. Keman, çello ve obua da bu şatafatlı ziyafetin diğer mezeleri oluveriyor.

Genel olarak bakıldığında içine girilmesi hiç zor olmayan bir albüm bu. Ama girildiğinde, sabunlu suyla yapılan baloncuğun güneşi görmesiyle gökkuşağının yedi rengini de ortaya çıkarıvermesi gibi sizlere bambaşka tatlar sunuyor. Kesinlikle dikkatli dinlenmesi, atlanmaması, muhteşem kartonetinin de es geçilmemesi ve bir bakıma da sürekli şirket problemi yaşayan, bu yüzden de genellikle kendi işini kendi yapan bu gruba destek verebilmek adına albümün orijinalinin satın alınması tavsiyemdir.

Daha ilk albümü Metridium Fields ile fena denmeyecek iş çıkaran ve bu ikinci albümü The Ichthyologist’le de bunun kat be kat üstüne çıkan, pek saygıdeğer (Radical Noise ve Edison Effect vokali, müzik yazarı ve de muhteşem insan) Kerem Onan’ın değişiyle “sludge sularının Gogol Bordello’su” olan bu gruba çok dikkat edin. Özellikle takipte kalın ki, beklentimin tavan yaptığı bir sonraki albüme ulaşmanız da kolay olsun.

Konuk müzisyen ve vokaller:

Vokal: Anneke Van Giersbergen (The Gathering, Agua De Annique) ve Karyn Crisis (Crisis), Keman: Kris Force (Amber Asylum, Neurosis),

Flüt: Lorraine Rath (Amber Asylum, The Gault, Worm Ouroboros),

Trompet: Nate Perkins (The Lesdystics)

Obua: Cat Gratz (Bayan vokal olan ve çello çalan ablamız Jackie'nin kız kardeşi)

8/10

Albüm Bilgileri:

Çıkış Tarihi: 2009

Label: Translation Loss

Web: http://www.giantsquidlives.com/

Tracklist:

Panthalassa (Lampetra tridentata)
La Brea Tar Pits (Pseudomonas putida)
Sutterville (Vibrio cholerae)
Dead Man Slough (Pacifastacus leniusculus)
Throwing A Donner Party At Sea (Physeter catodon)
Sevengill (Notorynchus cepedianus)
Mormon Island (Alluvial Au)
Blue Linckia (Linckia laevigata)
Emerald Bay (Prionace glauca)
Rubicon Wall (Acipenser transmontanus)

Yeni Başlayanlara Seks Tüyoları

2010-09-05T17:14:00.000-07:00

Yazı 22 Nisan 2010'da Amsiklopedi'de yayınlanmıştır.

- Bilmemek değil sormamak salaklıktır, seks konuşmaktan çekinme.

- Bilmemek değil yüksekten uçmak, üstüne bir de elinin hamuruyla uzman işine karışmak salaklıktır. Büyük oynama.

- Bir adama “ağzına alır mısın, yalar mısın, hüpletip gümletir misin,” dedirtmişsen çekinme, elini de dilini de korkak alıştırma. Tercihen adam demeden başla. Bu konuda amsiklopedi her daim yanında.

- Deep throat güzeldir, korkak yaklaşma. Yapmak istemeyene ısrar etme. Merak edip tüyo istiyorsan tıkla.

- Spor yap.

- Kamasutra neymiş, Taocu seks nasıl oluyormuş, nasıl esneklik kazanılırmış, masajın incelikleri nelermiş öğren, bu tavsiye hayat kurtarır.

- Asla yalan söyleme, boşalmamışsan boşalmadım de. Orgazm olmamışsan da dürüst ol, ki karşındaki de kendini bilsin.

- Sikilmek için bir adamı sevgili numarası yapmaya zorlama, senin gibiler yüzünden, “sadece seks yapalım,” dediğimizde inanmayıp bize de ayak yapıyorlar.

- Kadın ya da erkek ol, fark etmez, yer de kaplayan bir şey değildir, çantanda ya da cüzdanında mutlaka prezervatif bulundur.

- Artık çocuk değilsin, çirkin iç çamaşırlarından, özellikle külotlardan ve de destekli sutyenlerden uzak dur. Tanga sevmeyen erkek yoktur, çükü kalkmayan erkek vardır.

- Oyuncaklardan korkma, rahat ol.

- Kendini sekse ver ama yaptığın ortamı da kolaçan et, neme lazım kameraya kaydedeni var, gizlice fotoğraf çekeni var.

- Müzik en büyük afrodizyaklardandır, sakın es geçme.

- Outdoor sekse, public sekse karşı ön yargılı olma, adrenalin muhteşemdir.

- Üsttekine ek, burada da ayık ol, benim gibi maliye tuvaletinde basılıp da yetkililerin mal sorularına maruz kalma.

- Beslenmene dikkat et. Kırmızı etten mümkün olduğunca uzak dur. Akıntılarının debisini, rengini, kokusunu sürekli kontrol et. Gün gelir yutmak isteyen çıkar. Kutsal vazifelerdendir. Ödüldür. Emeğindir. Bileğinin hakkıdır.

- Bedenine güven, kendini beğen, ezik olmak kimseye bir şey kazandırmamıştır.

- Üsttekine ek, küçük dağları da sen yaratmadın, götün de çok kalkmasın.

- Seks/erotic shoplara girmekten çekinme, kutsal mabetlerdendir.

- Porno uzmanı olduğunda kendini seks uzmanı sanma, aynası iştir kişinin lafa bakılmaz.

- Orgy’den çekinme ama kesinlikle güvenilir insanlarla yap ve de bunlar sosyal hayatında çok karşılaştığın tipler olmasın. Tercihen üç kişi olun, biri iyi tanıdığın, diğeri hiç tanımadığın biri de olabilir. (Gossip Girl tavsiyesi oldu lan bu, neyse.)

- Penis ısırmak, diş geçirmek, oral seks rehberinde alt metindir. Erkeklerin çoğu zevk almaz. Kendini haşin göstermenin başka yolları var.

- Üsttekine ek hayaları sakın ha es geçme. İstisnası çıkıyor elbet ama onların emilmesi de gayet zevk veriyor insanlara

- Mümkün olduğunca oral sekste elini kullanma, adı üstünde oral seks.

- Pozisyon denemekten çekinme, en çok hangisinde zevk aldığını anla, bunu yaparken de fiziksel açıdan ne kadar zorlandığını es geçme. Belini sakatlayan, oral sekste çenesi kilitlenen arkadaşlarım var, aman deyim.

- Seks amaç değil araçtır, amacın olduğunda amı götü kaybedersin. Asıl amaç mutluluk, huzur, rahatlama, zevk, paylaşımdır.

- Fuck buddy’ne aşık olma, one night stand’ine kendinden çok bahsetme. Devamlı seks hayatın varsa en güzeli gerçi de, bunlara da tepkili olma.

- Seks yapman ihtimal dâhilindeyse alkolün bokunu çıkarma. Ya ayrıntıları hatırlamazsın ya da sızar kalır, partnerini mutsuz edersin.

- Cyber sekste yüzünü gösterme, nadiren web cam aç, insanlara güven olmaz. (Bunu ben de becerebilsem, nefis olurdu.)

- Kendini geliştir, futboldan, siyasetten başka konuşacak şeyin olsun. Boşalmadan sonraki muhabbetin tadı hiçbir yerde yoktur.

- Anal seks biraz çetrefilli bir mevzudur. Tavsiyem anüs seninkiyse karşındakine alıştırmasını istediğini belli et. Anlamıyorsa, malsa sen kendini alıştır. Anüs değil de penis seninkiyse o zaman bir zahmet bize oral seks yaparken iki elini de kullan, boşlukları dolduralım. Asıl bombası vajinal birleşmede anüsün alıştırılmasıdır. Girme ihtimali bile yetiyor bazen. Ama pornolardaki gibi birden girilmiyor lan oraya. Rocco gibi balgamlı tükürük de işe yarayamayabiliyor. Anal plug her kadının/gayin günlük ped gibi yanında taşıması gereken şey. Yes greek lan!

- Sekste ve aşkta her şey mubahtır. Savaşa ben kendi adıma karşıyım. (Böyle de sosyal mesajla kapatırım konuyu.)

TE(A)MO (El Secreto de Sus Ojos - The Secret in Their Eyes, 2009)

2010-09-03T15:23:00.000-07:00

(Gerçek adalet nedir ya da sadece bir film tavsiyesi)

Adalet nedir? Bir insanın hayatına son vermenin bedeli ne olmalıdır? Dişe diş kısmını en baştan eliyorum. Tecavüz ve cinayetin maktulü kişi ömür boyu hapse mi mahkûm olmalıdır? Adaletin her satırında bulunabilen boşluklar devreye girdiğinde bu insan salıverildiğinde ne olacaktır? Ceza evleri insanları ıslah etmek için mi, suçluluk duygusu vermek için mi, bir daha aynı eyleme yeltenmemelerini sağlamak için mi var?

Hukuk eğitimi almadım. Açıkçası bu ülkede yürürlükte kalmış olan ana yasaları okumak dışında pek şey de bilmiyorum. Ha genel kapsamda bakınca film ve dizilerden ya da basından, dünya genelindeki adalet sistemi hakkında kabataslak da olsa fikirlerim var. Bir de Andre Gide’ın mahkemelerde bulunup da izlediği duruşmaları yazdığı bir kitabı okumuştum seneler önce.

Her zaman bu konularda çok belirsiz fikirlerim oldu. Açıkçası cinayete ve şiddete karşıyım. Herhangi bir sebepten de bir insanı öldüremem. İdam cezalarını da hiçbir zaman desteklemedim. Yıllar önce Oklahoma’da pek çok insanın ölümünden suçlu bulunan bombacı Timothy McVeighy’in idamı dahi üzmüştü beni. Kilometrelerce uzağımda, hiçbir şekilde tanımadığım, bağlantım olmayan bir adam sırf silah kullanmayı, bomba yapmayı öğrenmek için gönüllü bir şekilde savaşa gidiyor. Öğreniyor. İçinde çocukların da olduğunu yüzlerce insanı öldürüyor. İdamından önceki son sözleri de W. Ernest Henley’nin Invictus şiirinden bir bölüm olan; “Kapı ne kadar dar olsa da, cezam ne kadar ağır olsa da, kaderimin efendisi benim, ruhumun kaptanı benim.” Oluyor. Böyle bir adama üzülmek için haddinden fazla mı hümanist olmak gerekir, yoksa ben mi salağım, bilemiyorum.

Suçlu insanların topluma kazandırılabileceğini düşünüyorum. Bir yandan da izlediğim film ve diziler de genel olarak hep aksi yönde senaryolar görüyorum.

Bu sorgulamaları neden yaptığımı yazıdaki görsellerden anlamışsınızdır. 2009’da gösterime giren Arjantin/İspanya yapımı film El Secreto de Sus Ojos (The Secret in Their Eyes) beni itti bu muhakemelere.

İzlemeyenler için kısaca konusundan bahsedeyim. Bir hukuk firması çalışanı emekli olmuştur ve 25 yıl önceki bir davayı unutamadığı için yazmaya çalışır. Bu süreçte aşk ve adalet sistemi de en ince ayrıntısına dek didiklenir. Ters köşeye yatıran filmler diye bir etiket sisteminiz varsa mutlaka bu filmi de eklemelisiniz. Spoiler verip tadını kaçırmak istemediğimden çok da ayrıntıya giremiyorum. Böyleyken filmden bahsetmek de epeyce zor oluyor. Filmin mutlu mu yoksa mutsuz sonla mı bittiğini dahi söylesem spoiler olur. O derece bağlantılı her şey. Oyunculuk fena değil ama senaryo kesinlikle çok güzel.

Filmi izledikten sonra lütfen bir şekilde başlangıçta yaptığım sorgulamaları bir de kendi içinizde yapın. Gerçek adalet nedir, sorun kendinize.

Trailer:

Mastürbasyon

2010-08-30T21:04:00.000-07:00

Yaşımı net olarak anımsamıyorum ama oturduğumuz evden yola çıkarak aşağı yukarı 8-9 olmalı diye tahmin ediyorum. Küçük bir evdi ve salondaki iki koltukta kız kardeşimle karşılıklı uyurduk. Hayır, koltuk değildi, sonraki eve taşınana dek koltuğumuz olmadı, çekyat olmalı evet. Şimdi de durum farklı değil ama o yıllarda ailemin maddi durumu biraz daha kötüydü. Hatta peder bey özel derslere başlayana dek daha kötüydü ve işte o zaman da henüz başlamamıştı.

Müthiş bir dini baskıyla geçti çocukluğum. Çok küçük yaşlarda, dedem henüz içine kapanmamışken, onu ziyaret etmek için köye geldiğimizde, tütün içmek için çardağa* çıktığını görür görmez yanına giderdim. Sarı ve kahverengi tonlarda bir battaniyesi vardı, dizlerine örterdi. Onun içine girer, sokulurdum dedeme. Tütün kokusu cezp ediciydi ama anlattığı hikâyeler kadar değil. Savaş hikâyelerini dedemden dinlemek muhteşemdi çünkü bir kısmını hikâyeci olarak anlatır, geriye kalan ayrıntıları da o hikâyelerin kahramanlarını dile getirerek şarkı olarak söylerdi. Çoğu zaman ilahi melodileri gibi olurdu bunlar ama öyle akılda kalıcıydı ki bugün bile çoğu öykü aklımdadır. Sayısalcı olmama rağmen tarih dersini hep çok sevmem de dedem sayesindedir.

Dedem çok karışmasa da annem ve babam bana din konusunda gerçekten baskı yapmışlardı. Hatta annem o yıllarda pardösü dediğimiz şeylerden giyerdi. Peder bey pantolon giymesini istemezdi, vücut hatlarını belli ediyor diye. İkinci kardeşim henüz doğmamıştı ve gerçekten güzel kadındı annem. Henüz hayattan da vazgeçmemişti. Şimdilerde biraz daha pasaklı, böyle eli ağzı kan içinde olsa bir zombiden ayırt etmeniz mümkün olmaz. Muhtemelen benim çocukluk dönemimde, 1982 senesinde yanlışlıkla kapısını çalan subay üniformalı, yeşil gözlü, ciddi delikanlıya âşıktı. Ciddiyeti dışında her şeyi değişmiş yıllar içinde o adamın. Gözlerinin o canlı rengi zamanla solmuş gitmiş.

İşte konumuzun geçtiği yıllarda henüz ampullü parti kurulmamıştı ve bazı cemaatlere dâhildi kendisi. Evimizde toplantılar olurdu ve dışarıya açılan pencerenin altında durur, o konuşmaları dinlerdim. Elbette konuşulan her şeyle ilgili kitaplar vardı evimizde. Bir odamız duvardan duvara saçma sapan dini yayınlarla doluydu. O kadar ki Yeni Asya Yayınları’nın bastığı bilimsel kitaplardan öğrenmiştim pek çok şeyi. Düşünün ki cinsellikle ilgili bir kitap ya da uzaydan bahseden bir tanesi var ve “Allah-u Teâlâ der ki…” diye başlıyor. Muhtemelen kitaplıktaki kitapların pek çoğunu okuduktan sonraydı bacaklarımın arasındaki şeyin zevk de verdiğini öğrenmek. Ve bu zevkin günah olduğunu bilmek beni ona dokunmaktan alı koymuyordu. Korkmuyordum. İslamiyet’le ilgili filmlerde Muhammed’in bir bedene bürünmemesini komik buluyor, pek çok şeyi saçma görüyordum. Keşfedilmemiş bir şeyim vardı ve keşfetmek için yanıp tutuşuyordum.

Bir penisin neye benzediğini beş yaşında görmüştüm. Bir köyde öğretmendi o zaman babam. Ve köy camisinin yan tarafındaki bir lojmanda yaşıyorduk. Pek çok yaşıtım çocuk vardı köyde ama benim gibi çokbilmiş bir velede tahammül eden tek çocuk Gökhan ilk aşkımdı. Gökhan’ı bir tenhada sıkıştırıp, karşılığında kukumu gösterme vaadiyle pipisini görmüştüm. Kendininkinin gerçekten hayatı boyunca hep artı biri olacak olan pipisinin pek kıymetli olduğunun farkında olmalıydı ki benimkini görünce “öğk, pastaya benziyor,” deyip kaçmıştı. Sanırım bir hafta küs kaldık da sonra solucan şekerlerini benimle paylaşınca barışmıştık. İlkokul birinci sınıfı da beraber okuduk, sonra da babamın tayini bir başka köye çıktı ve taşındık. Ben okuma yazmayı ilkokula başlamadan bir sene önce sökmüştüm ve öğretmenimin de gerçekten gözdesiydim. Gökhan’la hep yan yana otururduk ve her ödevine yardımcı olurdum. Hatta o yıllarda uzaktan akrabamız olan bir çocuk da bana âşıktı ki lise bitene dek de bu devam etti. Sınıfımız kalabalık olduğundan sıralarda üç kişi otururduk ve beni öğretmenim o denyoyla Gökhan’ın ortasına oturtmuştu. Gökhan’la yalnız kalmamıza hiç müsaade etmezdi. Bildiğin Arabesk filmi yani. Ha hayatımın en önemli deneyimini engelleyebildi mi? Tabi ki hayır. Öyle böyle, bir penis gördüm ben.

Ya ilkokul üç ya da dördüncü sınıftaydım ve tüm ışıklar sönene dek beklerdim. Söndüğünde üzerimdeki yorganın köşesini penis benzeri bir şekle getirip bacaklarımın arasına yerleştirir, kaslarımın yardımıyla sürtünürdüm ona. Sanıyorum ikinci seferde peder bey üzerimizi örtmek için geldiğinde yorganı çekiştirdiğinde bir parçasının altımda kaldığını düşünmüş olacak ki, tüm kuvvetiyle çekmişti ve gerçekten canım yanmıştı. Altımda değil de bacaklarımın arasında kaldığını anladığı anda sağlam bir dayak yemiştim gece yarısı. Sanırım “orospu” lafına artık bu kadar kayıtsız kalmam da en çok o adamdan bu lafı duyduğum içindir.

Bir süre sonra buna gerek olmadan ellerimle de tatmin olabildiğimi görebilmiştim. O yaşlarda boşalmak değil zevk almak tatmindi. Ferhan Şensoy’un Kalemimin Sapını Gülle Donattım kitabında penisinden keyif almayı bakıcısı orasıyla oynarken keşfetmesi de bu yüzden haddinden fazla komik gelmişti bana.

Otuzuma giderek daha da yaklaştığım şu yıllarda mastürbasyonla boşalamayıp bir penise ihtiyaç duyan, kadınlarla sadece estetik tatmin için yatan bir biseksüel olmak da bir o kadar ironik. Hoş Ayşenur demek ironi demek, bunu da erken yaşta keşfettim.

İlk mastürbasyonumdan ya bir sene ya da daha az bir süre sonra, kız kardeşimle bir başka ilçedeki teyzemi ziyarete gitmiştik. Kardeşim benden üç yaş küçüktür ve çoğu zaman kavga etsek de aslında iyi geçiniriz. O yıllarda onu oyunlarıma almazdım, ergenliğe girdiğim senelerde de kızlarla yalnız kaldığımızda yalvarırdı yanımıza gelmek için ama onu hep kovardım. Yine de özel bir oyunumuz vardı kız kardeşimle ve ilk olarak da teyzemin evinde başlamıştı bu oyun. Herkesin uyuduğundan emin olduktan sonra ben onun yatağına giderdim ve bugün artık fazlasıyla sıkıldığım seks oyunlarındaki rolleri paylaşırdık. Birimiz zengin bir herif olurduk, diğeri isteksiz, taze bir orospu. Zengin olan diğerini ikna etmeye çalışır, sonra da onun üzerine çıkardı. Gidip gelir, çok kısık seslerle “ah, oh” derdik. Elbette giyiniktik. Yüze dokunmak değil de henüz olgunlaşmamış memelere dokunmak en keyif aldığımız noktaydı. Altta olanın kalp atışının hızlanışı, kendini rolüne kaptırması muhteşemdi bizim için. Bazen bundan sıkılır, farklı rollere de bürünürdük.

Aradan yıllar geçti ve bu konudan hiç bahsetmedik kız kardeşimle. Hatırlıyor olduğundan şüpheliyim çünkü alakasız başka olayları ben hatırlatıyorum hep ona. En eski hatırladığı anılar da kendinin 9-10 benim 12-13 yaşlarıma denk geliyor. Ben ne kadar yırtıksam o benim aksime tam bir rahibedir. Kendi çapında kariyer, çocuk ve evlilik hayalleri olan, en kısa ilişkisi bir seneyi bulmuş, gayet kendi hâlinde bir kız kendisi. Zaman içinde kişiliklerimiz farklı olduğundan, aynı ortamda büyüsek de çok farklı insanlar olduk. Bugün bir sevişme sahnesine bile uzun süre bakamayan, bazen bilgisayarımda bir şeyler ararken karşısına dan diye çıkan penis fotoğrafından tiksinip bana lanet yağdırıp kaçan giden bir kız o.

Düşünüyorum da benim ergenliğim oldukça sorunlu geçti. Annemin zombiye dönüştüğü yıllardı ve ilk regl olduğumda söylememiştim dahi. Söylesem dayak yiyeceğimden korkmuş, kendi başımın çaresine bakmıştım. Okul eteğimin altına kısa çorap giyemediğimden bacaklarımdaki tüyleri yok etmeyi de kendim düşünüp elime geçen ilk jiletle tıraş etmeye kalkmış ve bacağımı kesmiştim. Sağ bacağımdaki belli belirsiz ize her ağdada bakıp sırıtırım o sebeple. Bana her hangi birinin yol göstermemesi kız kardeşim için geçerli değildi. Hep bir adım önde olduğumdan ona bu konularda çok açık oldum. Diğer kardeşlerime de zaman içinde öyle davrandım. Daha geçtiğimiz aylarda en küçük erkek kardeşim çükün kalkmasının normal olup olmadığını sordu bana ve gayet açık anlattım. Bu konuları evde benden başka kimseyle konuşmamasını da ısrarla rica ettim. Beni bulamadığı bir anda peder beye annemin neden ramazan boyunca bir süre oruç tutmadığını sorduğunda aldığı yanıt “Kadınlar bazen kan işerler. Bu kötü bir şey değildir. Çünkü bu onların çocuk doğurabileceğine işarettir.” olmuş. Yine durumu telafi edip bu konuyu daha açık, anlayabileceği bir şekilde anlattım ona.

Kendimi düşündüğümde, internetin var olduğunu dahi bilmediğim yıllarda, bir rehberim yokken, kendi kendimi yetiştirmem epeyce zorlayıcı olmuştu. Bunu geçeyim böyle bir ortamda fikirlerim ve kişiliğimle hayatta kalabilmem dahi mucize.

Bu kadar özel konuları, herkesin ulaşabildiği bir blog sayfasında anlatmak da pek çoğu için garip olabilir. İleride hayatımı kitaplaştırmayı düşünmüyorum. Açıkçası insanların rağbet göstereceği bir öyküm varsa da pek çok anıyla yüzleşmeye hiçbir zaman hazır olamayacağımı düşünüyorum. Bu sebeple de gecenin üçünde aklıma gelmiş olan bu konuları işte burada yayınlıyorum. Belki zaman içerisinde, ara sıra yine yazarım bu konularda bir şeyler. O zamana dek esen kalın Böyle de bir Seynan Levent bitirişi yapar, bir sigara daha yakıp izlemek üzere bir film daha açarım.

DİKKAT! Bu yazının içeriği cinsellik, pornografi ve argo içerir.

2010-08-02T05:18:00.000-07:00

Pornografi, kelime anlamı olarak, yok yok bu yazıda saçma sapan dilbilimi ayrıntılarına girmeyeceğim. Aksine konuya eş değerde yüzeysel ama ayrıntı da içeren bir yazı bu. Tamamen duygusal bir açıdan konuya yaklaşacağım.

Pornografi ne kadar eski olabilir? En eski pornografik materyal ne olabilir?

Bugün insanlık tarihinin dahi ne kadar geriye gittiğini anlamak için insanların geride bıraktıkları tarihi eserlere bakıyoruz. Bunlar da duvarlara çizilmiş resimler ya da yapılmış heykeller oluyor. Pornografik materyaller de bilindiği üzere dergi, fotoğraf, resim, video, kitap ya da ses kaydı vs. demektir. Günümüzde estetik anlama daha fazla yoğunlaşmış olan heykel de geçmiş yıllarda pornografi alanında insanların görsel zevklerine malzeme olmuş.

Elbette bizim çağımızın seksi/çekici/güzel kıstası çok farklı. Yapay vücutlar bir yanda dursun, doğal anlamda dahi belirli kıstaslarımız var. Bir porno yıldızını göğüsleri büyük olduğu için sevenler olduğu gibi, beğenmesi için küçük olmasında ısrar edenler de, ortalama boyutta olmasını yeterli bulanlar da mevcut. Kimi zaman kendine “dirty talk” yakıştırması, kimi zaman anüsünün işlevselliği, kimi zaman sadece Asyalı olması dahi bize birilerini sevdirebiliyor. Ayırt edici nitelikler bir yana genel olarak da zayıf ya da balıketli kadınlar tercih ediliyor. Şişman fantezisi olanları tenzih ediyorum.

Eski çağlarda kadının şişman ve büyük göğüslü olmasının bereketle eş değerde tutulduğunu biliyoruz. Anadolu toprakları da Avrupa gibi, çeşitli uygarlıklara ev sahipliği yaparken, kadını simgeleştirdiğinde, o yıllardan kalan heykel ve resimlerde şişman kadınların daha cazip olduğunu görebiliyoruz.

Yazımın başlangıcında değindiğim noktaya geri dönersek bilinen en eski pornografik eser 35-40.000 yaşında olduğu tahmin edilen, geçtiğimiz sene Stuttgart (Almanya) civarında bulunan, 3-4 cm genişliğinde ve 6 cm büyüklüğünde, mamut dişinden yapılmış bir kadın heykeli. Belki daha eski yıllara ait erkek heykelleri de vardır ama şimdiye dek bulunmuş, bir kadını simgeleştirmiş en eski figür budur. Bilim adamları heykelin şaman ritüellerinde kullanılmış olabileceği ihtimalinden bahsetse de pornografik bir figürü de temsil edebileceğinin altını özellikle çiziyor. Bu ihtimali güçlendiren şey de paragrafın üzerinde resmini gördüğünüz heykelin göğüslerinin haddinden fazla büyük ve antropologların varmış olduğu sonuca göre de bulunan diğer heykellerle kıyaslandığında vulvasının abartı derecede ayrıntı içermesi.

Heykelin kafa kısmında, kolye olarak kullanıldığına dair izlenim uyandıran minik bir de kordon var. Boyunlarına mı takıyorlardı, yoksa bir yerlere asıp grup seks mi yapıyorlardı, bunu zaman makinesi icat edilip de kullanım sırası bize geldiğinde öğrenebiliriz ancak.

Heykelden yola çıkarak 35-40.000 yıllık bir geçmişe sahip olan pornografinin günümüzde dahi varlığının kabul edilebilir olmasını tartışan insanlara hemen her platformda rastlıyoruz. Bu tip insanların klişe argümanı pornografinin kadını metalaştırdığı, küçümsediği yönündedir. Günümüzde porno/erotik film festivalleri üç film bir arada mantığından ziyade bu tip ön yargıları yok etme maksatlı seminerler de içermekte. Türkiye’deki feministler(in bir kısmı) tipik söylemleri ve eylemsizlikleri sebebiyle yıllardır bir arpa boyu yol gidememiş olsun, dünya genelinde feminizmin hiç de azımsanmayacak bir grup aktivisti, insanları alternatif pornoya yönlendirmekte.

Sevgilisiyle porno film izlemekten rahatsız olan genel yurdum kadınları bir yana porno belgesellerinde (evet var böyle şeyler) sahne arkası çekimlere ve porno starların özel hayatlarına da değiniliyor. Gayet evli ve çocuklu olanlar olduğu gibi daha genç yaşta olanların ebeveynleriyle birlikte oturup kendi filmlerini izlediği ülkeler mevcut.

Kabul ediyorum, kadının seks yapmasının dahi ayıp sayıldığı, töre cinayetleriyle ilgili haberlerin sürekli gündemi meşgul ettiği bizim toplumumuz için çok ütopik bir durum bu. Yine de modern kadın kendi ayakları üzerinde durmaya çalışırken, kendi etik değerleri sınırında cinselliğini de yaşıyor.

Porno siteler devlet tarafından yasaklanıyor ama insanlar dns değiştirip, hosts yenileyip bir şekilde bu sitelere de giriyorlar. Seks için partnerler hatta swinger için eşler bulabiliyor, grup seks partilerine katılıyorlar. Erotik ve seks shoplar gittikçe artıyor çünkü insanların talepleri de artıyor.

Seksin pornografiyle öğrenilmeyeceğini düşünenlerdenim. Ama insanların yeni şeyler gördüğü, farklı şeyler denemesi için cesaret bulduğu, merak ettiği bazı konularda aydınlanabildiği de reddedilemez. Elbette çat diye karşısına çıkan bir penisten ya da vajinadan ürken, tiksinen, utanan insanlar var. Bu da bireyin yaşadığı çevre ve yetiştirilme tarzıyla ilgili olduğu kadar kendi farkındalığına da bağlı.

İnsanlar eşcinselliğin sonradan edinilen bir çeşit hastalık olduğu saçmalığını tartışa dursun geçtiğimiz günlerde birkaç ülke daha eşcinsel evlilikler için kanunlar yayınladı. Ve cinselliğin dünya standartlarında, olması gerektiği gibi sağlıklı bir şekilde yaşandığını görüyoruz. Cinsellikle pornografinin iç içe geçmiş olması şart olmamakla birlikte olağan da bir durum.

Vajinaya, anüse girmiş ya da dudak arasında bir penisin yarattığı görsel etkiyi bazen yüzlerce kelime yaratamaz. Bu sebeple insanların sırf hobisi olduğu ya da mastürbasyona malzeme olarak kullanmak için pornografiye başvurması çok normal. Bir kadının ağzından cinsel organ adının ya da argo kullanımının çıktığını gören Türkiye’de yaşayan erkekler genellikle “yollu bu” tepkisi verse de biz de sevişiyoruz. Hatta yine argo şekliyle ve tam anlamına uygun biçimde sikişiyoruz. Ve sikişen bir çifti ya da ikiden fazla insanı görmek de elbette keyifli. Erkek için olduğu kadar kadın için de keyifli. Ereksiyon, cinsel isteğin yegâne belirtisi değil. Kadın için cinsel organının nemlenmesi, klitorisine gelen kan akışının ve kalp atışının hızlanması, nefes alış verişin sıklaşması, heyecanlanma da cinsel istek belirtisidir. Kimi zamansa oturup sadece izlersiniz ki izlemenin verdiği görsel keyfi bazen hiçbir şey de veremez.

Andrew Blake gibi, alelade porno filmlerden ziyade sanat yapan yönetmenlerin olduğu günümüzde, pornografiye sürekli fast food muamelesi yapmak da benim için pek keyifli değil.

Sanal platformlarda sıkça kullandığım pornografik üslup da yadırganıyor. İnsanlar “fake” olabileceğimi düşündüğü gibi, “sorunlu”, “azmış”, “tatminsiz”, “motor”, “kaşar”, “orospu” olduğumu da dile getirebiliyor. Bunu kendilerinin minik dünyalarına, keyifsiz hayatlarına, renksiz cinsel yaşamlarına veriyorum. Yirmi iki dakika önce sevişmesem de seksi seviyorum. Pornografiyi seviyorum. Bunları da gizlemiyorum çünkü kendimle barışığım. Ahlâk sınırlarına tıkılıp kalmadım. Ve tüm bunlarla da gurur duyuyor, son download ettiğim videoyu izlemek için yazıyı noktalıyorum. Göz attığım kadarıyla da oldukça başarılı bir seri yapım. Ben ilk bölümü izlerken diğerleri ine dursun, sizlere de The Dark Side of Porn’u tavsiye ediyorum. Hepinize keyifli sikişler.

TOOL

2010-07-28T00:37:00.000-07:00

İçinde yaşadığımız evrende bilim ve de akıl vasıtasıyla sayısız olaya şahit oluyoruz. Bazen mantıklı açıklamalar bulunurken, bazen de susup kalıyor herkes. John D. Barrow “Gökteki Pi” adlı kitabında bu durumu şöyle özetliyor: evrenin gizi iki temel prensiptendir; evrenin bilinmeyen yapısını açan anahtar ve evren tarafından içine sızılması engellenip korunan, gerçekliğin gizli çekirdeği. “

İşte Tool bize sürekli anahtarlar sunuyor. Ama her seferinde ikinci prensibe gelip takılıyoruz. Sanıyorum böylesi daha iyi. Bilinmeyen herhangi bir gerçeklik kalmamış olsa hayat ne kadar anlamsızlaşırdı düşünmek dahi istemiyorum. Tool alemindeki gizem de tamamen açığa kavuşursa gözümüzdeki Tool giderek basitleşirdi. Grubu da albümleri de tam anlamıyla sindirmiş, çözmüş bitirmiş bir insan evladının varlığına inanmak istemiyorum.

Tool’u insanlara nasıl anlatabilirsiniz? İşte 2006 yılında Sony BMG’nin dergisi The Collection’dan bunu yazabilecek birini aradıklarına dair haber geldiğinde önce şuursuzca atlamam, akabinde günlerce kıvranmam, bağlantıyı sağlayan arkadaşıma yapamıyorum diye ağlamamla daha da huzursuz hissetmemle ve onun verdiği gazla birlikte yukarıdaki gibi başlayan ama farklı gelişen bir yazı ortaya çıkmıştı. Albüm albüm bahsettiğim yazıyı buraya olduğu gibi yapıştırmak istemedim. Geçmişte biyografik yazılar da karalaladım lakin net üzerindeki bilgilerin derlenmiş bir hâli o dönem yoktu. Şimdiyse şöyle bir baktım da 10000 Days albümüyle birlikte hem bu tip yazılar çoğalmış, hem de şikayet ettiğimiz popülerlik almış başını yürümüş.

Bir grubu sevmek için underground olması da gerekli değil elbette. Grup kendini yaymadığı, verimsizleşmediği müddetçe de popülerlik kötü bir şey olamaz. Genellikle. Tool konusundaysa özellikle Türkiye konserinden sonra çok büyük bir kitle oluşmuş durumda. Bu durumu grubun pazarlanma stratejisine ve grubun vokali Maynard’ın Türk olduğuna dair ortalıkta dolaşan söylentilere bağlayabiliriz.

Madem albüm albüm yazılmış bir yazı olmayacaktı bu, öyleyse nasıl olmalıydı? Grubun müzikal anlamda bulunduğu noktadan ve dehasından, becerebildiğimce, bahsedebilirim sanıyorum. Bunu da henüz Tool’la tanışmamış insanlara belki yol gösterebileceği, belki dinleyen ama kafasında teorik anlamda eksik noktalar olan dinleyiciler için iyi olabileceği düşüncesiyle yapabilirim.

Öncelikle grubun sıfatından başlayalım tanıtmaya. Progressive, avant garde, psikolojik rock gibi sıfatlar kullanılıyor grup için. Progressive, grubun basit görünen ama arkasında hep bulmacalar bırakan, her albümde farklı tonlamalarla karşımıza çıkan gitarları, her şarkıda yaratıcılığından kırıntılar görebileceğiniz grubun deneyselliğinde en büyük paya sahip davulları, insanda hissettirdiklerinin kelimelerle tarif edilemeyeceği enfes vokali, grubun yarattığı soundda en büyük pay sahibi olan efektlerinden; avant garde, şimdiden Tool taklidi yapmaya çalışan gruplardan; psikolojik ise insan beynine ve ruh sağlığına verdiği kalıcı hasardan ötürü kullanılabilir.

İlk dönemlerinde şimdikine nazaran daha az groove etkilerin göze çarptığı, hatta bunun yerine daha sert bir soundla “metal” icra ettiklerini de söyleyebiliriz.

Gelelim grubun sırrına;

Tool adı bana da pek çok insan gibi yine dört harfli bir kelimeyi çağrıştırıyor: deha. Bilinen bir gerçek vardır ki, bilim ve sanat alanındaki dehalar hep yok olup gittikten sonra kıymetlenirler. Oysa burada bir sıra dışılık var. Lateralus sonrası sold out olan konser biletleri bir yana Tool hatırı sayılır bir alternatif gençliğe hitap eder oldu. Bu iyi mi, kötü mü, bilemiyorum, sadece herkesin bu gruptan bahsetmesi, ulu orta hakkında konuşuyor olması pek çok insanın sinirimi bozabiliyor.

Çıkardıkları ilk eserle altın plak kazanan Tool etkilendiklerini söyledikleri Meshuggah ve King Crimson’ın headliner’ı olarak konserlerde boy gösterebilmesi bir yana yaptıkları akıl alıcı bestelerle, enstrümanlarını kullanmadaki yetenekleriyle ve eşi benzeri olmayan vokal kullanımı nedeniyle kendisine saygı duyup da şarkılarını cover’lamaya niyetlenen gruplara altından kalkamayacakları bir yük bırakıyor. Zaten bunu eline yüzüne bulaştırmadan becerebileni de ben göremedim.

Grubun sürekli orijinal fikirler barındıran lirik konsepti içinse şöyle açıklama yapabilirim: Tool, modern insanın çelişkileri, korkuları, kendiyle olan savaşları, bedensel ve zihinsel rahatsızlıkları, modernizmle olan kommensalist ilişkisi, tanrı kavramının sorgulanması, başa getirilen yöneticilerin insan sıfatından giderek uzaklaşması vs gibi konulardan beslenir. Bunu dile getirirken de türlü yollarla kafanızı karıştırır. Öfke, yalnızlık, insanın toplumdaki yeri, iletişim sorunu, obsesiflik şarkı sözlerinin özünü oluştursa da bunları hep çok farklı şekillerde karşımıza getirir. LSD’yi bulan kimyager Albert Hoffman’a övgüler düzebilir, davul ve vokal melodilerini fibonacci dizinine göre sunabilir, bir askeri radyoyu arayan savaş suçlusunu konuşturabilir, insanın kromozom yapısından ütopik bir şekilde bahsederek evrimdeki bir üst basamağa işaret edebilir, almanca yumurtasız (şair burada hayalardan bahsediyor) kurabiye tarifi verebilir. Ev sahibinin telesekretere bıraktığı mesaj da kendilerini tehdit eden birinin konuşmaları da malzeme olabilir.

Hepsi bir yana her ne kadar dini inancım yoksa da Sir James Hopwood Jeans’in dediği gibi tanrı varsa bir matematikçi olmalıdır, sözüne istinaden son albümde karşımıza çıktığı üzere üç şarkıyı öyle bir şekilde elimize verir ki, tek başlarına dinlediğimizde de normal gelirken, ikisini ardı ardına ve üçünü olanı da bunlarla aynı anda açtığımızda, şarkıları üst üste getirdiğimizde de olağanüstü bir atmosferin ortasında kalabiliriz. Tüm bu mantık va matematik oyunlarıyla birlikte sadece liriksel konsept de başlı başına sağlanabilir. Yine son albüm 10000 Days’teki gibi tanrıyla hesaplaşıp, konuşan bir insan da önümüzde belirebilir. Ve bu tanrı hesaplaşmasının kaynağı grubun vokali Maynard’ın annesinin felç geçirdiği günden ölene dek geçen süre yani on bin olabilir.

Tüm bunlar farz-ı misal değil gerçekten varsa da sadece bu sebeplerden dahi Tool’a hayran kalınabilir. Müziğinin hipnotize edici etkisi, güçlü soundu, işlediği temalar, albüm kitapçıklarının ve dahi kartonetin orijinalliği, her şey bu büyük Tool evreninde birer nokta olarak kalabilir. Asıl varılmak istenen nokta, yalnızlık, enseste dair travmalar, korkular olabilir. Belki tüm bu bahsettiklerim yoktur da bu dört dahi adam sadece bizlerle taşak geçiyor da olabilir.

"Gelir Misin Benimle?"

2010-07-13T05:55:00.000-07:00

"On yıl önce yazılmış, bir aşk hikâyesi"

Uzun koridorda her iki taraftaki odaların kapıları birbirinin aynıydı. Bir elinde meyve torbası olduğu halde, kendi ayakkabı gıcırtısından başka sesin olmadığı uzun koridorda yavaş yavaş yürüyordu. Her seferinde bir kapının önünde duruyor, sonra bir diğerini gözüne kestirip ona doğru ilerlemeye başlıyordu.

Koridorun en sonundaki odadan gelen melodiyi duydu. Oraya doğru ilerledi ve odanın önüne geldiğinde kulağını kapıya dayadı. Geçmişten gelen bir fısıltıyı dinliyordu sanki.

Derin bir nefes aldı, kapıyı çaldı. Bir dakika sürmedi ve açıldı kapı. Bir adam vardı karşısında. Ne diyeceğini bilmeden kapıyı çaldığı için kendi kendine kızdı. Bir dakika süren sessizlik sonunda, adamın gür sesiyle irkildi.

“Kimsiniz?”

Önce söyleyecek kelime bulamadı, yutkundu. Zar zor, belli belirsiz konuşabildi :

“Özlem.”

Geri çekildi yaşlı adam, bu bir davetti. Kadın çekinerek de olsa içeri girdi. Adam, köşedeki koltuğa oturabileceğini söyledi kadına ve kendisi de koltuğun karşısındaki yatağa oturdu.

O anda fark etti, adamın sabit bakışını. Gözleri görmüyordu. Geçmişinde ne olduğunu, ne bittiğini bilmediği birine acımak doğru muydu? Biraz daha dikkatli baktı adamın yüzüne. Yaşı epeyce vardı ama saçı sakalı pek ağarmamıştı. Çok düzgün bir kesimi vardı sakalının. Gözleri görmeyen birine göre fazlasıyla düzgündü hem de. Duyduğu şarkı geldi aklına birden. Etrafına bakındı. Yatağın yanındaki sehpanın üzerinde duran pikaba takıldı gözü. Ses gelmediğine göre kapatılmıştı. Adama açıklama yapması gerektiğini anladı bir an.

“Ben burada yeni işe başladım, kütüphanede. Şöyle bir gezinmek istedim odaları. Biraz da meyve getirmiştim. Hangi odaya gireceğime karar veremezken, sizin odadan gelen müziği duydum, kapınızı çaldım.”

Gülümsedi yaşlı adam. Ve ayağa kalktı, pikaba doğru gitti. Bir dakika sürmedi ve şarkı yeniden çalmaya başladı.

“Brenda Lee, 60’lar. En az benim kadar eski. Güzel bir anısı vardır benim için. Onu anımsatıyor bana, onun sesini.”

“O kim?” demesine gerek yoktu. Anlatmaya başlayacağı belliydi. Belki herhangi birinin gelişini bekliyordu anlatmak için, belki de her gelene anlatıyordu istisnasız. Sanki anlatacakları halının üzerinde yazıyormuş ve görebilirmiş gibi kafasını eğip halıya odaklandı donuk gözleriyle ve başladı:

“47 sene evveldi. Mahalleden bir arkadaşımla Beşiktaş’a giden vapurdaydık. Gözlerim doğuştan görmüyor benim. O yüzden yanımdan ayrılmazdı arkadaşım. Biner binmez, merdivene yakın bir yere oturduk. Önümden birisi geçti. Sürdüğü esansın kokusu hala burnumda. Yanıma oturdu. Kokusunu takip etmiştim. Başımı onun olduğu yana çevirdim. Onun duyamayacağı şekilde arkadaşımın kulağına eğildim ve ona bakmasını, üzerinde ne olduğunu anlatmasını rica ettim. Yeşil bir elbise varmış. Kadife yeşili. Gözlerine yakın bir renkmiş. Doğruldum ve ona doğru döndüm. Görmediğimi bilmesini istemedim. Gülümsedim. Bana karşılık veriyor muydu, bakıyor muydu bilmiyorum. Umarım doğru yere bakıyorumdur, diye geçirdim içimden.

“Nereye koyduğumu unutmuş olduğum elim dizimin üzerimdeymiş. Az evvel takip ettiğim esansın bir anda burnumun dibinde yoğunlaşmasıyla, yanan bir ateşle hissettim bunu. Birden tüm bedenim yanmaya başlamıştı. Yüzümün kızardığını düşündüm. Yere eğdim kafamı. Vücudumdaki yangın gözlerimden damlayan yaşlara neden oldu. Ve bir titreme geldi. Titrememeliydim, o dizimin üzerinde duran elimi tutmuşken, titrediğimi fark edebilecekken engel olmalıydım buna. Olamadım. Ve bir cıvıltı duydum, aslında mırıltıydı. Belki de fısıltı. Ama ona aitti. Korktum önce, etraftaki insanların neler düşünebileceği geldi aklıma. Onun ve benim böylesine yakın olmamız hiç de doğru değildi. Sonra bu düşünceyi savdım kafamdan. Ne söylediğini beynim bir dakika sonrasında idrak edebildi. ‘Gelir misin benimle?’ demişti. Nereye gelmemi istiyordu, neden gelmemi istiyordu, neden özellikle benim, gelmemi istiyordu? Anacığım ne olacaktı? Akşama Üzeyir eve gelmezse, ekmek getirmezse, çorbasını içmesine yardım etmezse ne yapacaktı anacığım? Ona döndüm ve ‘Hayır!’ dedim. Elini elimden çekti, ateş söndü. Kokusu uzaklaştı. Titremem kesildi. Arkadaşıma döndüm, ben sormadan cevap verdi. Kalkıp merdivenlerden aşağı inmişti. Gitmişti.

“Ve bu ses, Küçük Brenda’nın sesi bana onu anımsatıyor. Hiç evlenmedim. Hiç evlenmeye çalışmadım. Hiçbir ses öylesine güzel gelmedi bana. Anacığım da birkaç yıl sonra vefat etti. O günden beri de kimsem yok. Tüm malımı mülkümü bu huzur evine bağışladım. On yıldır da buradayım. Onun sesiyle yaşama bağlıyım ben. O susarsa, ben giderim…”

Ayağa kalktı Özlem. Islanan yanaklarını sildi eliyle. Meyveleri masanın üzerine bıraktı, teşekkür etti. Öğleden sonra kütüphanenin hazır olacağını, kendisine kitap okuyabileceğini söyledi adama ve aceleyle çıktı odadan.

Yaşlı adamsa, rahatladığını hissetmişti. Hiç sesli bahsetmemişti ondan. Bunca yıldır kemirmişti o cümle tüm beynini. Yerinden kalktı, pikaba doğru gitti. Bir an başı döndü, dengesini kaybetti ve yere düştü. Düşerken sehpanın ucundan tutunmaya çalıştı. Ve pikap yere devrildi. Kaç parçaya ayrıldığını göremedi pikabın. Aklında sadece Brenda’nın sesini artık duyamayacağı vardı. Ve o cümle yankılanıyordu kulaklarında : “Gelir misin benimle?”. Gelirim dedi yaşlı adam son nefesinde…

Exploitation (Bitmemiş romandan, biten birkaç tümce...)

2010-06-13T18:47:00.000-07:00

Not: Fotoğraflar 62 Film'in sahnelerindendir, set fotoğrafçısı Süleyman Tetik tarafından çekilmişlerdir.

Üzerinden iki gün geçti. Olayların olduğu gecenin ertesi günü sabah yaralarımın bir kısmı kabuk bağlamaya başlamıştı. Bugünse kalkmaya başladı aynı kabuklar. Yara kabuklarımı koparmak terk edemediğim obsesifliklerimden. Önce çenemdekileri kopardım dalgınlıkla. Evde değildi, o nedenle rahattım. Odamdan çıkmış, balkonda oturuyor, manzarayı seyreder gibi görünürken, aslında nereye baktığımı bilmiyor ve ne yapacağımı düşünüyordum. Dalgınlığımdan, kopan kabuğun ayrılırken verdiği yanma hissi uyandırdı beni. Yüzümde olan diğer yara da sağ kaşımın altında başlıyor, iki santim kadar hafif bir kavis çizerek göz kapağımın üzerinde bitiyordu. Çenemdeki kabuğu diğer elime alıp sağ elimin orta parmağını diğer yaraya dokunmak için uzattım çekinerek.

Yaranın korkunçluğu değildi çekinme sebebim. Gözümün neden bu hâle geldiğini anladım bir an. Oymak istemişti. Hatırlıyordum. İki elinin başparmakları göz kapaklarımda, diğer parmakları yüzümün kulaklarıma yakın olan, bittiği noktalardaydı. Bastırmıştı. Canım yandığından kafamı çevirmiştim ve tırnağının biri çizmişti göz kapağımı. Hiç uzatmadığı tırnaklarının böylesi bir iz bırakması için tüm gücüyle bastırmış olmalıydı. Elimi yüzüme indirip dokunarak gezindim. Kulaklarıma yakın yerler sızlıyordu. Doğru anımsıyordum.

Kulaklarıma dokundum sonra. Sol kulağımda hafif bir ağrı vardı. İçine doğru değdirdim parmağımı, bir şeye dokunmuştum. Gözlerimin önüne getirdiğim parmakta kurumuş kan vardı. Kulağımı ısırmak üzere yaklaştığını da anımsadım o anda. Dişlerinden kurtulmak için aksi yöne başımı hızla çevirdiğimde de kapıya çarpmıştım. Saçlarım iki gündür banyoya girmediğimden ve aynaya da bakmadığımdan aynı karmaşıklığındaydı. Yolduğu hâliyle duruyorlardı. Kafama dokunmaya başladım parmak uçlarımla. On kadar noktada ağrı vardı. Birkaçını çarptığım için ben yapmıştım, diğerleri de attığı yumruklardan olmuş olmalıydı. Beynimdeki hastalıklı düşünceler, saçma sapan hayaller, aldığım yanlış kararlar küfürlerinden nasibini alıyordu o sırada. Namussuzluğumdan, makyajımdan, genlerimize ve soyumuza, hatta ırkımıza yakışmayan giyimimden, dinsizliğimden, günahkârlığımdan bahsederken kafamı korumaya çalıştığım anda meydanda olan koltuk altlarım hedefi olmuştu. Bedenimi kum torbası misali, saçlarımdan sürükleyip yerden yere çarptığında, seri hâlde inen yumruklarını tekmeleri izlemiş ve göğüslerim bu kez hedef olmuştu. Kafamdakine benzer ağrılar oralarda da vardı.

Bedenimi tekmeleyip yumruklayarak varsaydığı (emin olsa ne yapardı acaba?) zinanın hesabını sormuş, hasta düşüncelerimi kafama vurarak sonlandırmıştı, buraya kadar tamam. Ya gözlerimi oyup, kulaklarımı ısırması ve parçalamaya çalışması nedendi? Tabi ya! Dinlediğim müzik ve okuduğum kitaplar! Beni günah yoluna, yanlış olana iten, acayip bir mahlûkata çeviren onlardı.

*Bitmemiş romandan, biten birkaç tümce...*

AMORPHIS - SKYFORGER (Albüm Kritiği Ya Da Kalevala Diyarlarına Yolculuk)

2010-06-12T03:34:00.000-07:00

Not: Bu kritik PasifAgresif sitesinde 09.07.2009 tarihinde yayınlanmıştır. Burada da bulunsun istedim. Albüme verilen not, ve albüm bilgileri değiştirilmemiştir.

Geçmişini kopyalamayan, duygusallıktan da müzikal kaliteden de ödün vermeyen, bağımlısı olunası bir albümle daha karşınızdayız. Pasi’nin ayrılmasıyla bambaşka diyarlara (progresif rock) yelken açan bir Amorphis’e ve iki ayrı güzel gruba (Ajattara ve Shape Of Despair) daha kavuşmuştuk. Tomi’nin clean vokallerinin güzelliğini de önce Eclipse, sonra da Silent Waters’ta iyice sindirmişken işte şimdi Amorphis çok feci bir şey yaptı.

Uzun uzun Kalevala Destanı’ndan bahsetmek istemiyorum ki Amorphis’in nasıl bir grup olduğunu az çok bilen ya da okuma yazması olan herkes zaten öğrenmiştir; Amorphis kişisel ya da toplumsal sorunlardan bahseden sözler yazmaktan ziyade mitolojik hikâyeler anlatır. Ve Kalevala Destanı da grubun Elegy albümüyle birlikte, en çok beslendiği eser olmuştu. Bir dönem bundan vazgeçmişse de, Eclipse ve Silent Waters’la yine destanda geçen hikâyeleri anlatmaya başlamıştı.

Üçlemenin son albümü Skyforger’da da değirmenci Ilmarinen’in öyküsünü dinliyoruz. Özetle bu albümdeki, bizi ilgilendiren kısımdan bahsedersek: Kahramanımız sihirli bir değirmen (Sampo) yapıyor. Bu değirmen savaş sırasında hasar görüyor ve tamir edildikten sonra bütün insanlığa ümit veriyor. Illmarinen’in karısı öldürülüyor ve bunun üstüne değirmenci karısının altından bir heykelini yapıyor… *

Amorphis’in müzikal anlamda geldiği noktaya bakıldığında Skyforger, olağanüstü olmayan, bir önceki albümle başa baş gidebilecek, Eclipse’e de yakın durabilen gayet güzel bir albüm. Tüm bunların yanında bambaşka yenilikler de yok değil. Özellikle daha önce hiç denenmemiş şeyleri klasik Amorphis melodilerinin içine özenle yedirmeleri grubu bunca zamandır sevmemizin en büyük sebebiydi. Bugüne dek grubun hiç kullanılmamış olduğu, “stakato” denilen kesik riflerin bulunması, modern progresif rock gruplarının en çok kullandığı numaralara rastlayışımız bunun özünde de grubun ilk zamanlarında temeline oturttuğu saykodelik rock (bkz. The Doors) elementlerinden tam anlamıyla kopmaması hiç de şaşırtmayan hadiseler. Aynı ruhla, aynı üslûpla, Amorphis adına yakışır kalitede şarkılar yapabilmek için hem yenilikçi, hem tutarlı, hem riskleri göze alabilecek denli cesur, hem de bu kadar yoğun duyguları ifade edebilecek yeteneğe aynı anda sahip olmak gerekti.

Tüm bunların yanında geçmişte de en iyi yaptığı şekliyle İskandinav melodilerinin en güzel örneklerini de dinliyor, çok nadiren kullandıkları üzere caz etkili kısımlara da denk geliyoruz. Cd’nin ilk basımlarında Skyforger şarkısının otuz saniyesi, My Sun şarkısının da iki saniyesinde ses birden gidiyor. Nuclear Blast bu mastering hatasını düzeltip albümü yeniden bastı sanıyorum. Kısa süreli bir çözüm olarak da şirketin resmi web sitesinden bu iki şarkının orijinal hâllerini indirebiliyordunuz. Ve işin ilginç yanı albümün hatasız sürümünden mp3’e çevrilenlerinde Skyforger’ın kayıp olan o otuz saniyelik kısmı kesinlikle muhteşem. Düşük seste hiçbir şey anlaşılmıyorken orijinalini dinleyince albüme bir kez daha aşık oldum resmen.

Henüz albümü dinlemeden adına hayran kaldığımız, dinleyince de önsezimizin güçlü oluşuna bir kez daha minnet duyduğumuz From The Heaven Of My Heart şarkısı albümün en kırılgan noktası. Şarkıyı resmen sahiplendim, kişiselleştirdim, benim için yazılmış gibi hissediyorum. “Bu benim şarkım,” diyen herkesle ağız dalaşına girebilirim.

Önceki albümlerde de prodüksiyon kısmında adına sıkça rastladığımız Mikko Karmila ve bu sefer back vokallerde de yerini alan ve yine prodüksiyonda da yardımcı olan Nightwish’ten Marco Hietala adını bir kenara not alalım. Tomi’nin muhteşem vokalleri, özellikle From The Heaven Of My Heart şarkısındaki farklı tonlamaları ve her tonlamanın akustik gitarla, elektro gitarla ve klavyeyle ayrı ayrı olan ten uyumu, özellikle de nakarattaki naifliği betimle betimle bitmez güzellikte.

Satırlarımın sonuna gelirken rujlu dudak izimi kritik sahifesinin köşesine iliştirip, mouse’un okunu yeniden From The Heaven Of My Heart’a getirip, akabinde düşünmeden tıklıyor, gözlerimde birikmesi an meselesi olan damlayı yok etmeye şartlanıp, Amorphis’in önünde saygıyla eğiliyorum.

*: Kaynak: Baha Özer (Siyah Beyaz Dergisi)

9/10

Albüm Bilgileri:

Çıkış Tarihi: 2009

Label: Nuclear Blast

Web: http://www.amorphis.net/

Tracklist:
1. Sampo
2. Silver Bride
3. From The Heaven Of My Heart
4. Sky Is Mine
5. Majestic Beast
6. My Sun
7. Highest Star
8. Skyforger
9. Course Of Fate
10. From Earth I Rose

PLASMATICS vs. HORRORPOPS (Cat fight)

2010-06-01T09:15:00.000-07:00

Klasik, nereden bağlayacağım belli olmayan bir yazıya daha hoş geldiniz diyorum. Bu seferki asıl konumuz Horrorpops iken, kafa karıştırıcı ve de bilgilendirici konumuz The Plasmatics ve de onun frontwoman’i Wendy O. Williams.

Wendy, bir punk grubunda söylemeye başlamadan önce tv programlarında kukusundan pinpon topu fırlatan bir kadınken şarkı söylemeye başladığında sahnelerin kraliçesi konumuna gelir. (Aşağıdaki videoda bu anı görebilirsiniz.)

Sahnede kimi zaman üstsüz, kimi zaman bikiniyle, kimi zamanda sadece göğüs uçlarında siyah bantlarla oradan oraya koşturur. Punk rock için biçilmiş kaftandır, kirli ve de müziğine gayet uyumlu bir sesi vardır, eline mikrofonu aldığı anda tam olarak kendini kaybetmektedir. Yine sahnede araba kundaklar, teknolojik aletleri balyozla un ufak eder, işveli bir dişilikle değil gayet doğal şekilde mastürbasyon yapar.

Motörhead’le olan turneleri boyunca Lemmy’yle kuliste tost yemek üzerine mesajlaşırlar. Dahası bunu kimi zaman sahneye de taşırlar. 6 Nisan 1998’de kendini silahla vurur ve 49 yaşında ölür.

Gelelim Horrorpops ve de onun frontwoman’i Patricia’ya. Patricia belki Wendy kadar zayıf bir vücuda sahip değildir ama ondan daha dişidir. Onun kadar çıplak da değildir ama gayet çekicidir. Onun olduğu kadar anarşist de değildir ama en azından Boat To Boat şarkısını yazmıştır.

Horrorpops’tan bahsetmek için öncelikle Nekromantix’ten bahsetmek gerekir. Nekromantix 90’ların başından bu yana aktif olan önemli psychobilly gruplarındandır. Grubun kurucusu Kim Nekroman her psychobilly grubunda olduğu üzere kontrbas çalmakta ayrıca şarkı da söylemektedir. Grup çok güzel albümler yapar ama dedikodulara göre Nekroman’ın bir festivalde tanıştığı Patricia ile biraz daha yavaş, biraz daha kitlesel bir müzik icra etmek üzere kurduğu grup Horrorpops da tahmin ettiği ilgiyi görür.

Nekromantix’in en bilinen özelliği de kullandıkları tabut şeklindeki kontrbastır. Karışıklığa meyil vermemek için en baştan bunu açıklamalıyım ki Horrorpops bir psychobilly grubu değildir. İlla ki bir tanım isterseniz rockabilly ile punk rock karışımı diyebiliriz. Sahneye de dansçı ve de poposu güzel iki kız eklenir. Nekroman’ın tüm o çirkin karizması geri planda kalır, kontrbas ve vokale balıketli abla Patricia geçer. Ki gerçekten etkileyici, güzel bir ses sahiptir kendisi. Ve dinlemesi keyifli ama müzikal anlamda orijinal olmayan üç albüm kaydederler. Tüm arakları bir yana son albüme adını veren Kiss Kiss Kill Kill şarkısının, iki albüm kaydedip dağılan gothic rock grubu Revenge Of Nephthys’in Demonstration albümündeki Senseless şarkısından birebir çalınmış olması, muhtemelen dikkatli kulaklardan kaçmamıştır. Kaçmışsa da aşağıdaki iki linke ardı ardına tıklayın görün.

Genel olarak eğlenceli sözler yazan Horrorpops’un özellikle az önce de bahsettiğim Boat to Boat şarkısından da bahsetmek gerek. 2007 yılında Danimarka’da uzun bir süre basından düşmeyen olaylar olmuştu. Özellikle punkların ikamet ettiği gençlik evi işgal evine dönüşmüştü. 80li yıllarda devletin kendi eliyle verdiği evi, yine devletin ta kendisi yıkmak istemiş insanlar da buna tepki göstermişti. Yüzlerce insan gözaltına alınmış, dünyanın dört bir yanından da bu eyleme destek olmak için Danimarka’ya gidenler olmuştu. Sonuç olarak ev yıkılmış ama ev sahipleri de bir başka yere taşınmışlardı. İşte 2008 yılında çıkan Kiss Kiss Kill Kill albümünün Boat To Boat şarkısında bu evden, yıkım sebebiyle polisle çatışmaya giren gençlerden bahsedilir. Şarkıya güzel bir de klip çekilir. Hatta keşke hep bu şekilde şarkılar yapsalar da hem eğlensek hem eşlik ettiğimiz sözlerden dolayı mutlu olsak diye de düşünülür.

Müzik dünyasının birbirinden alakasız bu iki kadınını bir araya getirerek, fantezi dünyasında ünlüleri kolaj yöntemiyle kafasında birleştirip otuz bir çeken adamlardan pek de farkım kalmadı galiba. Yine de amacım iki harika kadını sizlere tanıtmaktı. Ha bana sorarsanız cat fight durumu olsa kalıbına rağmen Patricia’yı deviren de kesinlikle Wendy olur.

Sonuç olarak müzikal anlamda bir deha beklemeyiniz ama eğlenceyi garanti eden bu iki kadının gruplarına da şöyle bir göz atınız.

Saygılarımla.

“Güzelliğe İlahi” (A Love Story)

2010-05-29T06:53:00.000-07:00

Baudeliare’e, onun “hastalıklı” imgeleriyle, ithaf edilmiştir…

Boş mezarlıktaki yankı adamı bir anda ürkütmüştü. Duyduğu ses, mezardan çıkardığı tahtaların birbirine değerken çıkardığı tıkırtıyla kıyaslandığında, bir kapının dikkatsizce çarpılması gibi duruyordu. Civarda başka hiçbir ev olmadığına göre mezarlığın güney ucunda bulunan bekçi kulübesinin kapısının sesi olmalıydı. Zihninden kulübe ile bulunduğu mezarın arasındaki mesafeyi hesaplarken, bir yandan da mezardan çıkardığı cesedi kucaklamaya çalışıyordu.

Elinde tüfeğiyle çıkan bekçi açık pencere ile kapı arasındaki hava değişimi nedeniyle, kapının, kendisi çıkar çıkmaz çarpacağını tahmin etmemişti. Bu sesin aylar sonra yeniden mezarlığa dadanan hırsızları kaçırmamasını umuyor, bir yandan da bu gece uyku haplarını almayı unuttuğu için tanrıya şükrediyordu. Haplarını almış olsa büyük ihtimalle hırsızların çıkardıkları sesi duymayacaktı. Kahrolası haplar uykusunu öyle derinleştirmişti ki, günlerdir deliksiz uyuyordu.

Kapılarını açık bıraktığı arabadan içeri cesedi bırakan adam direksiyonun başına geçer geçmez bir dakika dahi beklemeden arabayı çalıştırdı. Yoluna çıkan taşlara, kedi ve köpeklere dikkat edemeden, sağa sola çarparak ilerliyordu. Bekçi mezara ulaşmış ve içinin boş olduğunu anlamış olmalıydı. Başkalarını toplamadan ve kasaba halkı peşine düşmeden önce gözden kaybolmalıydı. Asfalt yola ulaştığı anda derin bir oh çekmek için vaktin geldiğini düşündü. Dikiz aynasından arkada hareketsizce duran cesede bir göz attı.

Mezarın içine tuttuğu el fenerinin ışığında cesedin çalınmış olduğunu anlayan bekçi küfürler yağdırmaya başlamıştı. Lanet olası hırsızlar bu sefer tamamını götürmüşlerdi. Belli ki çarpan kapının sesini duymuşlar ve telaşlanmışlardı. Hızla kulübeye koşup jandarmayı aramalıydı. Onlara hemen ulaşabilirse hırsızlar ana yola çıkmadan yetişebilirlerdi.

Ama artık çok geçti. Çünkü araba kasabadan fazlasıyla uzaklaşmış ve son sürat ilerlemekteydi.

***

Normal bir evden farklıydı geldikleri sığınak. Yakub Cemil, yıllarını ve büyük bir serveti bu köşkü inşa ettirmek için harcamıştı. Hayattaki tek aşkı Esma, sonsuz yaşama adım attığı andan itibaren büyük bir sevinçle onu bu köşke getireceği anı beklemişti. Daha önce pek çok kadının çığlıklarının yankılandığı duvarlar bugün Yakub Cemil’in kahkahalarına ev sahipliği yapıyorlardı. Son nefesini vermesine şahit olamadığı, o an gözlerinin derinlerine bakamadığı için onun üzerindeki tanrısallığını kaybettiğini düşünüp üzülüyor ama birazdan olacaklar için, yeniden Esma'ya sahip olabileceği için de çok seviniyordu. Ailesinin Esma için hazırladığı cenaze merasimi sürdüğü sıralarda Yakub Cemil de onun odasını hazırlıyordu. Ve bir koşuşturmanın ardından sessizliğin hüküm sürdüğü köşkün bu özel yeri sanki gelinini bekleyen bir oda gibiydi.

Yatağın kenarındaki sehpada biri boş biri dolu iki şarap kadehi duruyordu. Çözülen kefenin içinden kafası ve omuzları görünen Esma, beyazlar içinde bir geline benziyordu. Yatağın ucunda bir köşede oturmuş onu izleyen Yakub Cemil, bir an kafasını kaldırıp sehpanın üzerinde duran kadehlere baktı. Sanki boş olan işlediği suçu, dolu olansa aslında bunu aşkına olan sadakat için yaptığını simgeliyor gibiydi. Fırtınanın bastırdığını, yağan delice yağmurun sesinden anlamıştı. Sanki yağmur da, gökyüzü de onları bu saklandıkları sığınakta dışarıdaki her tehlikeden korumak ister gibiydi.

Bir gün önce güneşin battığı sıralarda, alt kattaki gizli odalardan birinde, Yakub Cemil’in ısırarak kopardığı meme ucundan akan kan nedeniyle gözlerini kapamıştı Esma. Ama ne yazık ki, tam da o sırada köşkü basan kasaba halkı o değersiz ölümlü yaşamın bitmesine izin vermemiş, doktora yetiştirmek için alıp götürmüşlerdi Esma’yı ve bu sabah güneşin doğuşuyla yeniden gözlerini açacaktı işte sonsuz yaşama. Gerekli ritüeller gerçekleşmeden önce, onun cansız bedeniyle sevişmek istiyordu. Ritüelin en gerekli parçasıymış gibi duran donuk renkteki dudaklarını öpmek, o parçayı kendi bedenine doldurmak için testi gibi görünen ağzına kendi ağzını dayamak niyetindeydi. Ve bunun için iyice yaklaştı Esma’nın bedenine. Sanki bir anda gökten inivermiş, yıldızların getirdiği, aslında her şeyi yutan ama onu Yakub Cemil’e bağışlayan bir kara delikten inmiş gibiydi. Başkalarının inandığı tanrı, Yakub Cemil’in sadakati nedeniyle Esma’nın eteklerinde sürünen bir köpek gibiydi artık. Ve bu sabah güneş doğduktan sonra her şeyi yöneten Esma olacaktı. Kimseye hesap vermeyeceklerdi.

Sonsuz yaşamın kör kuyularında hapis kalan cesetleri çiğnemişti Esma. Yakub Cemil onu toprak yığınlarından kurtarmıştı. Bedeninin çürümesine izin vermemişti. Birlikte çıktıkları mezarlıkta, üzerinde yürüdükleri aciz, toprakta kalmaya mahkûm bedenleri ezerlerken çok eğlenmişlerdi. Belki ölümlü hayatını terk etmeden önce çok yakmıştı canını ama şiddet bazen bir ödüldü ve o anda da çok kıymetliydi. Tıpkı boynuna çok yakışabilecek, harikulade gerdanını süsleyebilecek bir inci kolye gibi, hatta ondan daha da değerliydi.

Yakub Cemil, kadehlerin yanında duran bıçağı aldı ve kefenin geri kalanını Esma’nın ayak parmaklarına dek kesti. Kendisine bahşettiği acının odak noktasını, kopan meme ucunun olduğu yeri görmek istiyordu. Kasıklarından başladı. Sonra göbeğinin olduğu kısmı kesti. Gergin, kibirli, onurlu göbeğine dokundu diğer eliyle. Merdivenlerden içeri giren toprak kokulu nemli rüzgâr bir anda odaya ışık veren kandili sarstı. Kendi etrafında pervane misali dönen kandil, bulunduğu yerden düşüp kırıldı. Odaya ışık veren bir tek kandil kalmış oldu. Bu da ayinin bir parçası gibiydi. Birazdan tek vücut olacaklardı ve şu anda bir tek kandilin ışığında sevişmeye başlamışlardı. Diğeri kutsanmış, küle dönmüştü sanki. Yüzüne doğru eğildi Esma’nın. Soluğunu dudaklarına bıraktı aşkının. Birazdan güneş doğacak ve Esma şu anda olduğu göklerden belki de cehennemden çıkıp gelecekti. Tüm güzelliğiyle sonsuzluğun kapısına varacaktı. Ona hizmet ediyor olan şeytanlar, melekler, sirenler ve hatta güzelliğiyle kıskandırdığı tanrılar bir kalemde, bir tek adımda geride kalacaklardı. Şu anda çırılçıplak bu yatakta yatıyor olan kadife gözlü peri, odaya hükmeden o muhteşem çürüme kokusuyla, sonsuzluğun simgesi bembeyaz teninin yaydığı ışıltıyla ve tüm ahengiyle evrenin bütün varlıklarından daha hafifti, daha güzeldi...

***

Kendini bu güzellik karşısında çirkin, aciz görüyordu Yakub Cemil. Sehpanın çekmecesine uzattı elini. Açtı ve içinden çıkardığı yirmi iki kalibre tabancayı aldı eline. Birazdan gün doğacak ve Esma sonsuz yaşama adım atacaktı. Zihninde, tetiğe basacak olan eline yapacağı eylemi emreden bir ilahi vardı. Sonsuz yaşama bu Güzelliğe İlahi'yle, birlikte adım atacaklardı. Sonsuza kadar birlikte olacaklardı. Yüzünü yeniden Esma’nın yüzüne yaklaştırdı Yakub Cemil, tabancayı kendi kalbine dayadı. Hızlanan kalbinin her atışını ağzının içinde hissediyordu. Odadaki tek ses de sanki buydu. Ta ki basılan tetiğin çıkardığı ses onun yerini alana dek. Ağzından çıkan son cümleler bu ilahinin ilk dörtlüğü olacaktı, nefesi yetebilseydi:

"Yerden, yardan mı çıktın, gökten mi, ey Güzellik?

Senin o tanrısal ve cehennemlik gözlerin,

Boşaltır bir kadehe hem suç, hem de iyilik,

Ve bu yüzden şarapla kıyaslanabilirsin..."*

(*: Baudelaire, Güzelliğe İlahi / Kötülük Çiçekleri / Çev. Ahmet Necdet)

*Bitmemiş romandan, biten birkaç tümce...*

EVEREVE - SEASONS (Albüm Kritiği Ya da Kalp Sancısı)

2010-05-17T10:26:00.000-07:00

Not: Bu kritik PasifAgresif sitesinde 25.09.2009 tarihinde yayınlanmıştır. Burada da bulunsun istedim. Albüme verilen not, albüm bilgileri ve hatta fotoğrafları dahi değiştirmedim. Birkaç fazladan video artısı oldu sadece. Okumakta zorlanan olursa, şimdiden özür dilerim ama EverEve de kuru kuru okunacak bir grup değildir. Her bahsettiğim anı, dinleyerek yaşayın istedim.

EverEve pek çok kaynakta da belirtildiği üzere “ForEVER EVEning” kelimelerinden yola çıkarak ismini almış bir grup. Tarzları için yazılanlardan ortaya çıkan en kapsamlı ve uç tanım da senfonik industrial metal, orkestral cyber goth electro metal. Ebesinin damı diyenleri işittim o nedenle açıklamama izin verin

Grup synthesizer tonlamaları, elektronik hatta daha ziyade industrial bölümleri, ünlü dj’lerle yaptıkları mix çalışmaları, şimdiki vokalleri Michael Zeissl’ın “patlamış” da “düşmüş” tavırları ve de tipiyle metalin etkilenebileceği en uç noktaları kendine uğrak mekânı yaptı. Ama bunun yanında sözleri ve de “metal” kısmında ait olduğu nokta da doom/gothic metal diyebiliriz. Böyleyken grubu tanıtmak için, kurulduğu 1996 senesinden bugüne türlü modern etkilere maruz kalmış, sadece industrial kalamayacak kadar melodik olan modern bir gothic grubu diyebilirim.

Bu satırları yazan insanın, uzun zamandır sesi soluğu çıkmayan bir grubun, kurulduğu sene yaptığı albümünü seçmesi bir yana, normalde “gothic” dendiğinde topuklamak dışında pek eylem seçeneği olmadığını en baştan kabullenin. Bunun en güzel örneğini yapan zaten Lacrimosa. Bunun yanına bir de Penumbra ekleyin. Benim bu türde dinlenebilir gördüğüm üçüncü grup da EverEve. Savunmamı layıkıyla yaptığımı düşünüyorum ve sizlere EverEve serüvenini anlatmaya başlıyorum.

Grubun gelmişini geçmişini üç bölümde inceleyelim. Ama bunu yaparken geriye doğru gidelim ki hem deneysel, entel dantel bir hava yakalayalım, hem de sözü asıl getirmek istediğim kısma getirmekte zorlanmayayım.

2009 bitmeden yayınlanmasını umduğum yeni albümle ilgili bildiğimiz yegâne şey, Mayıs ayında yaptıkları açıklamaya göre, albümün adının “E-Mission” olacağı. Yayınlanmış olan son albümleri “Tried & Failed” 2005 yılında çıkmıştı. 2003 albümleri “Enetics” (tam adı “Enetics - 11 Orgies of Massenjoyment On the Dark Side of the Planet”) ve “E-Mania” albümüyle birlikte bu üçünde grubun vokali, kurulduğu günden bu yana aslında synthesizer sorumlusu olan Michael Zeissl idi. EverEve müziğinin orijinalleşmesinde en büyük paya sahip olan synthesizer tonlamaları başka hiçbir gruba yakışmayacak kadar gruba özel. Bu albümlerin, grubun “cyber” takı(ntı)sını tam anlamıyla karşıladığını söylersek yanlış olmaz. Bu nedenledir ki birazdan değineceğim ilk dönemini seven pek çok insan son üç albüme kulak vermeye bile tenezzül etmemekteler. Her biriyle ilgili çok uzun detaylar verebilirim ama zaten yeterince uzun olacağından emin olduğum kritiği biyografi formatına sokmak istemediğimden, bu üç albümden favorim olan şarkıların adlarını yazıp ikinci bölüme zıplıyorum. “Enetics” albümünün klip de çekilen şarkısı Her Last Summer tek kelimeyle mükemmeldir.

“Tried & Failed” albümünden A Scornful Love ve You’re Mine da bir o kadar güzel şarkılar. Hem synthesizer bölümlerini hem de vokal görevini üstlenen Michael’ın kendi içindeki tutarlılığı, yani melodilerin vokalle olan uyumu gerçekten nefis.

“E-Mania” albümündeyse ilk iki şarkı K.M. (Most Terrible God) ve Pilgrimage tüm albümü taşıyabilecek, albümün gerisini bitse de başa dönse diye bekletebilecek kadar da iyi şarkılar. Bunların yanına bir de Someday’i, (özellikle bas gitar hatırına) ekleyebilirim.

Gelelim ikinci döneme. Grubun asıl vokali Tom Sedotschenko 1 Mayıs 99’da intihar eder. Bu konuyla ilgili çeşitli dedikodular varsa da biz işin spekülasyon kısmıyla katiyen ilgilenmediğimizden (yalan) bunu atlıyoruz. Aynı sene yayınlanacak albüm “Regret” için kardeş bir Alman gothic grubundan (Thanateros) Benjamin Richter EverEve’e eşlik eder. Önceki iki albüme göre metalden uzaklaşma yolunda olan grup melodik yapısını bir yandan korumaya çalışarak industrial bir kılıfa bürünmeye başlamıştır. Hem bu yapıya ait olup hem de melodik kalmakta ısrar etmek bisiklet kullanırken seks yapmak gibi bir şey. Biraz da o nedenle EverEve ne goth club’ların gözdesi oldu ne de metal dinleyicilerinin çok önemsediği bir grup. Grubun bu albümden sonra çok daha industrial olduğunu, melodik yapısının oldukça zayıfladığını ve kullandığı asıl logosunun yerine daha sade bir fontla olanı tercih etmesi de bunu kanıtlar nitelikte.

Albümden Misery’s Dawn ve Dias Irae (Grave New World) çok güzel şarkılar. Ama özellikle değinmek istediğim albümde yer alan 60’lı yılların en önemli gruplarından The Animals’a ait olan House Of the Rising Sun cover’ı. Hemen aşağıda şarkının orijinal hâlini ve onun altında da EverEve yorumunu göreceksiniz. Aynı şarkının bir de Sentenced yorumu vardır ama zannımca EverEve’inkinin yanına yaklaşamaz.
Ve işte sözün başlaması gereken yerde, ilk bölümdeyiz. Tom Sedotschenko’nun intiharı öncesinde “Stormbirds” ve “Seasons” albümleri kaydedilir. Stormbirds albümünün özellikle kitapçığı nefistir. Kapakta ön planda siyah bir kuğu vardır. Geride ise göç etmekte olan başka kuğular görülür. Buzların içinde duran bu kuğu arka kapakta donarak ölmüştür ve yalnızdır.
Albümü dinlerken koskoca bir bütüne kulak verdiğinizi düşünebilirsiniz. Bir sonraki paragrafta da değineceğim konu bu albümde biraz farklı şekilde verilmiş. Şöyle ki, albümde dokuz dakikalık da, altı dakikalık da ve hatta kırk iki saniyelik de şarkı var. Nefis bir intro ile başlayan albümün bazı şarkıları kendinden önceki kısa geçiş şarkılarıyla bağlantılı. Escape ve One Lucid Wings, Dedications ve Stormbirds şarkıları çok güzel.

"Seasons"a gelince grubun ilk albümü olsa da kurulduklarından iki sene sonra yayınlandı. Milyonları peşinden sürüklemese de sonrasında çıkardıkları albümlerin hiçbiri (hepsi kendi çapında hayırlı evlatlar olsalar da) Seasons kadar başarılı olamadı. Bunda muhtemelen grubun vokali Tom’un büyük payı var. Ha diyeceksiniz ki Tom’un vokal olduğu Stormbirds neden Seasons kadar iyi bir albüm değil? Bunun sebebi grubun bu muhteşem albümün sevilip sayılması, adını epeyce insana duyurmasının ardından, bu albüme ayırdığı özveriyi Stormbirds’de gösterememesi olabilir. Aralarında neredeyse bir sene var iki albümün. Tom’un Seasons’a nazaran ikinci albümdeki performansı da oldukça düşük. İlk albümdeki fısıltılı ve clean vokalleri neredeyse yok. Grubun bir çeşit konsept albüm yapma kaygısı, ileriki albümlerde arz-ı endam eden “deneyişleri”nin -az da olsa- etkisi, klavyenin gitarlarla birlikte melodileri sırtlamasındansa, sonraları başka başka gruplarda da gördüğümüz üzere “atmosferik” bir hava yaratmaya çalışması da, “Seasons”ı yüceltirken sonraki albümleri ona nazaran daha geri planda tutuyor.

Ha işin ilginç tarafı, her şeyi bir yana bırakıp da “Seasons” albümünü tek başına değerlendirdiğimizde ortaya çıkan şeyin kusursuz olması. O da kendi çapında konsept bir albüm. Az evvel bahsettiğim “Stormbirds” albümünde de uygulanan geçişlerle şarkıları birbirine bağlama hadisesinin kralını bu albümde görüyoruz; bundan iyisi ancak Boysetsfire’ın dağılmadan önce yayınladığı son albüm “The Misery Index - Notes From The Plague Years” olabilir.

“Seasons” albümünün özellikle melodik yapısı gothic metalden ziyade bambaşka diyarlara yakındır. Albümü ilk dinlediğim seneleri hatırlıyorum da Katatonia “Brave Murder Day”, Amorphis “Elegy”, Paradise Lost “Shades Of God” kasetleriyle yan yana dururdu. Ve hissettirdiği şeyler de hemen hemen aynıydı.

Her şarkının çok başarılı olduğunun altını özenle çizsem de, özellikle iki şarkının benim için önemi çok fazla: klip de çekilen çıkış şarkısı Prologue: The Bride Wears Black ve nefis gitarlarıyla, muhteşem klavye bölümleriyle metal tarihinin kesinlikle en can yakıcı şarkılarından olan A Winternight Depression. Başka herhangi bir şey, en azından benim canımı bu denli yakamaz sanırım. Ha başlıkta da dediğim gibi belki Antony & The Jhonsons.

İngilizce’den sonra en çok Almanca sözler yazsalar da başka dillerde de şarkıları mevcut olan EverEve’in her dönemi dinlenesi olsa da özellikle bu albümü “hayat kaydıran” cinstendir. Eğer şimdiye dek dinlemedinizse mutlaka bir şans vermelisiniz.

10/10

Albüm Bilgileri:

Çıkış Tarihi:
1996

Label:
Nuclear Blast

Web:
www.evereve.net

Tracklist:
01. Prologue: The Bride Wears Black
02. A New Winter
03. The Phoenix / Spring
04. The Dancer / Under a Summer Sky
05. Twilight
06. Autumn Leaves
07. Untergehen Und Auferstehen
08. To Learn Silent Oblivion
09. A Winternight Depression
10. Epilogue

REDD - 21 (Albüm Kritiği Ya Da Bir Hayat Hikâyesi)

2010-05-12T00:03:00.000-07:00

Not: Bu kritik PasifAgresif sitesinde 23.06.2009 tarihinde yayınlanmıştır. Burada da bulunsun istedim. Albüme verilen not, albüm bilgileri ve hatta fotoğrafları dahi değiştirmedim.

Bu albümdeki olayların ve kişilerin kesinlikle gerçek hayatla ilgisi vardır.

Redd, adını ilk duyduğum günden beri, çıkış yaptığı şarkılarına da albümlerine de şöyle bir göz atıp geçiştirdiğim bir grup oldu. 21 albümü piyasaya çıktığı anda, bir anda herkes onlardan bahsetmeye başladı. Genelde işin popülaritesinden ziyade müzikalitesiyle ilgilenen insanlar özellikle iki şeyin üzerinde duruyorlardı. Redd, Pink Floyd’dan etkilenişini gözümüze sokmuştu, bunu da gerçekten kaliteli bir albümle yapmıştı.

Yaklaşık bir ay önce kendileriyle yaptığım bir röportajda da özellikle üzerinde durmuştum, Redd bugüne kadar dinlediğim en iyi konsept albümlerden birini yaptı. Bunu söylerken hem yerli, hem de yabancı piyasayı göz önüne alıyorum. Ve şimdi yılbaşı hayaletiniz olup sizi geçmişe doğru kısa bir yolculuğa çıkarıyorum. Sıkı tutunun.

Konsept albümü fikrinin farklı şekillerde kullanımları olmuştur muhakkak. En genel anlamıyla A’dan Z’ye her şeyiyle bir bütün olan albümleri düşünüyoruz. Ve bu tanımı bence hakkıyla veren en önemli albüm “Dark Side Of The Moon”dur (Pink Floyd). Oz Büyücüsü diye bildiğimiz The Wonderful Wizard Of Oz masalıyla ilgilidir. Masalın muhteviyatından mütevellit (failatun failatun failatun failun) simgelediği her değer de Pink Floyd’un dâhiliğiyle tam bir şahesere dönüşür. İşte 21 albümünün Pink Floyd (tam orası evet) ile birlikte anılmasının öncelikli sebebi de bu albümdür. Ben bunu araklama ya da benzetme olarak kullanmak istemiyorum, zira alâkası yok. Tüm çocukluğu ve ergenliği boyunca Stephen King okumuş bir adamın korku/gerilim hikâyeleri yazmasından daha acayip bir durum da değil bu.

David Bowie’nin “Outside”ı, Genesis’in “The Lamb Lies Down On Broadway”i, WASP’in “The Crimson Idol”ı öncelikle söyleyebileceğim konsept albümü dendiğinde mutlaka hatırlanması gerekenler. Peki, Türkçe sözlü albümlerden hiç böyle emek harcanmış, kafa patlatılmış çalışmalar olmuş mudur? Elbette ki. Benim tavsiye edebileceğim Gökhan Kırdar’ın “Trip”i ve Zuhal Olcay’ın “Küçük Bir Öykü Bu”su. Özellikle Gökhan Kırdar’ın müzikal anlamda yaptığı en iyi iş olması bir yana, sanat ve edebiyat dünyasındaki her sapık gibi, iç dünyasındakileri bastır(a)madığı bir an olmuştur ve “Trip” de bunun ürünüdür. Zuhal Olcay’ın konsept albümü ise daha kadınsıdır. Bu iki nadide eser bir yana gayet cesur bir başka konsept albümü denemesini de İlhan İrem “Koridor” ile yapmıştır. Garip ve de alâkasız bir tesadüf ki bu albümde de Redd’in albümündeki gibi “Don Kişot” adlı bir şarkı vardır. (“Uçuyorum durmadan ben pilot muyum, yel değirmenlerine karşı Don Kişot muyum,” gibi eşsiz sözleri eminim hatırlayanınız vardır.)

İşte Redd’in albümü tam olarak adını andığım yerli konsept çalışmalarının hepsinden daha iyi durumda. A’dan Z’ye her şeyi tam anlamıyla konsepte uygun. Ve işte şimdi neden bu albüme bu kadar yüksek not verdiğimi, neden herkesin Redd’den bahsettiğini anlayacağınız kısma geldik. Albümün kahramanı 21. Ona gerçek bir isim vermenin, kimlik, cinsiyet ve milliyet vermek olduğunu düşünmüşler ve bu yüzden bir sayı vermişler. “Dark Side Of The Moon” albümüyle bir diğer benzerliği olan kalp atışı kullanma hadisesi, en az oradaki kadar tamamlayıcı bir unsur olmuş. Toplam yirmi bir şarkının olduğu albüm bir doğum anıyla başlıyor ve dünyaya gözleri açan 21’in ağzından dinliyoruz öykünün tamamını.

Küçücük elleriyle dünyaya tutunmakta zorlanan, değişmek zorunda kalacağını bile bile yaşamaya çalışan meraklı 21, hayal kurmayı ve oyun oynamayı öğreniyor. Öğrenmesiyle birlikte terk edilme korkusuyla umut etmenin getirebileceği hayal kırıklığı ve mutluluğun çelişkisiyle tanışıyor. Farkına varmaya başladığı anda Tanrı’yı sorguluyor, akabinde de klip çekilen şarkı Don Kişot geliyor. Tabi ki konseptten sapmadan oluyor bu da. 21, modern hayatının tüm acımasızlığı bir yandayken evden uzaklara kaçıp şehrin ışıklarını izleyen Don Kişot gibi hissediyor. Hikâye devam eder, kahramanımız hayatı sorgulamayarak yaşarken askerlik söz konusu olur. Kimine göre 21 askere gider, kimine göre de askerlikte bir erkeğin yaşabileceği sorunları kendi dünyasında görebilen bir kadının vicdani reddidir bahsedilen. İnsanın öz güvenini yerle bir eden, kendince mantıklı dayanakları olan bambaşka bir dünya vardır, 21 kendini bir anda orada bulur ve kendini, hayatını sorgular.

Gerçek dünyaya döndüğündeyse adapte olmaya çalışırken aşık olur. Aşık olduğu insan kaçar, 21 kırılır, bir şeyler yaşanır ama hayat şartları mutlu olmalarına izin vermez. Bir taraf gidip kendi renkleriyle yaşarken 21 mutsuzdur. “Küçük bir çocukken uçmayı isterdim, ben hayal kurdukça biri bozuyor sanki hâlâ” deyişi hem üzüntüsünü hem karamsarlığını anlatmaya yeter de artar. Kendini toparlamak için zamana ve düşünmeye ihtiyacı vardır. Hayatta kalmanın zorluğuyla gerçekten kendini mutlu eden şeyleri kıyaslar. Özgürlüğünün nerede bittiğini düşünür, evcilleşmeye çalışırken nasıl da paramparça bir ruhla dolaştığını ve gerçeği düşünür. Albümün en başındaki kalp atışlarını duyarız yeniden. Sonunda çözer 21 de her şeyi. Masum kalmalı, umudunu kaybetmemeli, evrimin en başına gitmeli der ama elinde kalan biraz umut bir de ruhudur. Bunu fark ettiği ansa ölüme yaklaşmıştır. Ve kalp atışları durur.

Bugüne kadar Bosna Katliamı’nı, seri katilleri ya da bir tek temayı konu alan pek çok konsept albümü dinledik. Bu konuda en başarılı örnekleri verenlerden biri de King Diamond oldu. Bütünlüğü kaybetmeme açısından Redd’in en çok yaklaştığı isim de Pink Floyd’dan sonra King Diamond. Ama müzikal anlamda Redd çok daha geniş kitleye hitap edebilecek güzellikle bir çalışma yapmış. Alternatif rock, modern rock, hard rock, progresif rock, pop rock dinleyen hemen herkes bu albümü kolayca dinleyebilir. Dinler ama özümseyebilir mi ondan biraz şüpheliyim. Hem gitar tonunun güzelliğiyle mest olmak, hem davul ataklarına kulak kesilmek, hem sözlere kulak vermek, hem de vokal kullanımının ustalığını ayırt edebilmek için çok dikkatli dinlemek gerek. Opera ve sahne sanatçısı olan, solo anlamda da gerçekten çok iyi bir kariyere sahip vokal Doğan Duru yeteneğini ve bilgisini belli ki Redd için de en iyi şekilde kullanıyor. Tam bir tiyatro/müzikal oyuncusu becerisiyle şarkılara kişilik yükleyebiliyor. Yazdığı muhteşem sözlerle de albümün lirik ve vokal melodisi anlamında çok başarılı olmasının en büyük sebebi kendisi. Bahsettiğim liriksel temalar sadece kişisel sorunlar ya da hayatla ilgili de değil. Özellikle kendi bloglarında ve verdikleri röportajlarda görülen bir durum daha var ki Redd “Turgut Özal gençliği” ekolünden gelmiyor. Gayet mantıklı, gayet düşünen, gündemi takip eden, dünyanın nereye gittiğiyle ilgilenen, ekolojik dengeyle de işçi sınıfının yıllardır süren mücadelesiyle de, aşkla da aynı oranda ilgili. Çok daha basit sözlerle çok daha fazla insana hitap edebilecekken bu yolu seçmiş olmaları onların müziği ne kadar sevdiklerini, birileri için değil kendilerini bu şekilde ifade ettikleri için var olduklarını gösteriyor.

Sadece Doğan Duru değil, gruptaki her bir müzisyen kendi alanında çok yetenekli. Hepsinin biyografisinden uzun uzun bahsetmek niyetinde değilim ama özellikle klavye (hammond organ) ile gruba eşlik eden İlke Hatipoğlu’ndan birazcık bahsetmeliyim. Yavuz Çetin’in "Satılık" albümünde de yer almış olan İlke aynı zamanda Kurzweil endorser’ı seçilmiş. Bu ne demek bilmeyenler için açıklayalım. İlke piyano ve klavye konusunda çok yetenekli, bu yeteneğini keşfeden, halk arasında org diye bildiğimiz ama tüm dünyada kullanıldığı şekliyle dünyaca ünlü bir “synthesizer” markasının bu adamla kendilerini tanıtması için anlaşması demek. İlke’nin parmaklarındaki sihri görmek için blog sayfalarına bir göz atmanız kâfi.

Müzisyenlik, prodüksiyon, söz yazımı, girişilen konsept albümü projesinin başarısı, her şey mükemmel. Prodüksiyon hakkında da iki üç kelime etmeye kalkarsak; albümün kayıtları MMA ve Garaj stüdyolarında, mastering işlemleri ise İngiltere’de yapılmış.

Peki bu albüm neden 8 aldı? Çünkü berbat bir kapağı var. Kartonetin genel olarak güzelliğinden, arşivsel değerinden ya da Adnan Elmasoğlu’nun yeteneğinden bahsetmiyorum, bunlara da söyleyecek lafım yok. Bu çalışma için çok emek harcandığı aşikâr. Ama kapak çalışması amatör bir grafikerin elinden çıkmış gibi. İşlediği konu, hadi onu da geçtim işlenen konuyu simgeleyen her şey de (bebek, göbek bağı, ağaç) sabit kalsın. Çok daha başarılı bir tasarım olabilirdi. Hatta olmalıydı. Müzikal anlamda bu kadar başarılı olan, kıyas yapılabilecek bir başka Türkçe örneği bulunmayan bu güzellikle bir albüm için baktığımız anda içimizi titretecek bir kapak kullanılmalıydı.

Kırılan bir diğer puan da, bu kadar boktan (iyi örneklerine çok nadir rastladığımız, onların da kıymetinin bilinmediği, albümlerin satın alınmadığı, turnelerin para kazandırmadığı) bir piyasada ne işleri olduğunu anlamadığım için. Bu güzel albümü Türkçe dinliyor olmak elbette hoşuma gidiyor, sadece böyle özel müzisyenlerin hak ettiklerini burada alamayacaklarından da neredeyse eminim. Böyle bir piyasada Tool olsa Redd’den daha fazla ilgi görmezdi sanırım.

Uzun yıllar dinleyeceğim, her açtığımda kendimden ve hayatımdan pek çok şey bulacağım, içimi burkabilen sözleri bulduğum bu güzel albümü yaptığı için Redd’e sonsuz teşekkürler.

8/10

Albüm Bilgileri:

Çıkış Tarihi
2009

Label
Sony

Web
http://www.redd.com.tr/

Tracklist
1- Çığlık
2- Masal
3- Oyun
4- Astrotanrı
5- Don Kişot
6- Bir Şövalye Var İçinde
7- Özgürlük Sırtından Vurulmuş
8- Öyle Boş Ki Hayat
9- Tamam Böyle Kalsın
10- Vicdani Redd
11- Seni Buldum
12- Aşk Bu Kadar Zor Mu
13- Her Neyse
14- Aşktı Bu
15- Sevsen De Sevmesen De
16- Yaşandım Daha Çok
17- Küçük Bir Çocukken
18- Modern Adımlarla
19- Plastik Çiçekler ve Böcek
20- Dekadans
21- Sukut

God Is An Astronaut - Age Of The Fifth Sun (2010)

2010-05-08T09:17:00.001-07:00

Yine bir God Is An Astronaut albümü, yine dalgıç giysisi içinde ve kelebek olma arasında geçen bir metamorfoz.

Açıklama için tıklayınız.

Bir Çift Meme, Sen Nelere Kadirsin?

2010-05-07T04:07:00.000-07:00

Daha önce de şahit olmuştum benzerlerine ama son birkaç gündür facebook profilime eklediğim göğüs dekolteli fotoğraf olay olmuş durumda. Eski erkek arkadaşlarımdan arayanlar mı dersiniz –sanki fotoğraftaki meme eski meme değil-, normal arkadaşlarımdan yazışa geçenler mi, hiç tanımadığım insanların eklemesi dahası yazdıkları mesajlar mı? Örnek vermem gerekirse:

Şimdi bu yazıyı okuyup da “memelerim güzel” mesajı verdiğimi düşünenler olacaktır. Evet lan çok güzeller. Ama sorun şu ki hiç tanımadığın bir insanın koyduğu gayet normal, sokak arasında bir cafede birasını yudumlarken çekilmiş bir fotoğrafı görüp de böyle yorumlar yazmak gerçekten çok saçma. Hele ki geçmişte becerdiğiniz bir hatunsa bu saçma olmaktan ziyade komik.

Çoğu erkek benim gibi rahat kadınların teşhirci olduğunu zanneder. Giyinmek fikrinin saçmalığına inanan bir insanım. Bunu insanların dal taşak dolaşması olarak düşünmeyin. Neden giyiniyoruz, önce bunu sorun kendinize. Örtünmek kavramı muhtemelen soğuktan korunmak için ortaya çıkmış. Açıkçası Adem’e, Havva’ya, asma yaprağına, ayıp kavramının insan bilinciyle ortaya çıktığına vs inanmıyorum.

İlköğretim beşinci sınıf programındaki ünitelerden biri bununla ilgilidir. Hatta doğrudan “Niçin Giyiniyoruz?”dur adı. Buradan kurulan bağlantı da astronotların ve su altı dalgıçlarının farklı ortamlar için farklı giysiler giymesine gider. Bunu bir kenara koyarsak eğer soğuğa adapte olamayacak biyolojik özelliklere sahip olduğumuzdan giyiniriz. Ama giyinme konusu ne zamanki güzel görünmek anlamına geldi o günden bu yana önü engellenemez bir sektör ortaya çıktı. Kürkler, bikiniler, transparanlar da işin biraz daha uç noktaları olmaya başladı. Giyinmek için çalışan, gardıroplar dolusu elbiseleri olan insanlar olmaya başladı. Porno sektöründen bile daha saçma olan bir yükseliş söz konusu. Porno sevmediğimden değil, aksine severim. Ama bunun oluşturduğu sektörü de her geçen gün hayranlıkla izlemekteyim.

Şahin K gibi bir adam erotik film festivallerinden ödüller alabiliyor, yüzlerce fan tarafından takip ediliyorsa yurdum erkeklerinin abazan dolaşması ilginç bir ironi bırakıyor. Kıllı götlerini ve göbeklerini arz-ı endam ettirmekte olan bu erkeklerin hepsinin yatakta birer cengâver olduğunu iddia etmesi ayrıca komik.

Hâl böyleyken ortaya çıkan bir çift göğüs için insanların maymun olması da olağan evet. Nasıl bir ülkede yaşıyoruz yahu?

Özgüven

2010-04-24T14:01:00.000-07:00

Kişinin kendine güveninin eksikliğinin aileden geldiği söylenir. Eğitim psikologları, birey eğer beş yaşına dek aile içinde ve yaşam alanında kendini güvende hissetmemişse ileriki yaşlarda bunun özgüven eksikliğine sebep olacağını söyler. Bu yüzdendir ki şiddet gören çocuğun şiddet eğilimi fazladır. Çünkü şiddetin normalliğini kendi hayatında kanıksamıştır, bunun aksini kabul etmez.

Dört yaşlarımda hayatımın ilk travmasını atlatmıştım. Ve bugün dönüp baktığımda ne zaman kendimle ilgili içinden çıkamadığım sorunlarım olsa o psikolojiye bürünüyorum. Lojmanın tahta kapısının önünde ağlayarak kapıyı yumruklayan, küçücük tırnaklarıyla o tahtanın nemli dokusunu kazıyan, o kokuyla birlikte geriden gelen kömür ve gübre karışımı kokuda, kendini savunmasız ve yalnız hisseden, korkmuş küçük kız oluveriyorum yeniden. Etrafımda umut veren bir tek sokak lambası olmuyor ve ay ışığının en çok aydınlattığı yere, yandaki caminin önünde duran teneşir taşına sığınıyorum. Sesim ağlamaktan kısılana, bedenim uykuya yenik düşene dek bekliyorum. “Yarın yeni bir gün, bugün birazdan bitecek, bu kâbus devam etmeyecek,” tesellileri dahi edemiyorum.

Bu yüzdendir ki bazı noktalarda müthiş iyimser bir insanken, kendimle ilişkili her şeyde çok kötümserim. Bir an kendimi her şeyi yapabilecek güçte görürken, bir anda tüm süper güçleri elinden alınmış, sıradan bir insan oluveriyorum. Bir anda yorgunluk çöküyor, Pandora’nın kutusundaki son hezimet, “ümit”, züğürt tesellisi oluveriyor, her şeyi bırakıp soyutlanmak istiyorum. Yaşım ilerledikçe o güçlü kadına karşın ümitsiz ve yorgun kadın arasındaki denge ikincisi ağır basarak bozuluyor. Kötü bir cinsel deneyimden sonra seks yapmayı unutmuşum, kötü bir kavgadan sonra dünyanın en aciz insanıyım, aldatıldığımda ya da kandırıldığımda bunu hak etmişim gibi geliyor.

İyimser olduğum zamanlardaysa sınırı olmayan, fazlasıyla özgür, rahat, istediğimle istediğimi yapabilecek, dünya sikime minare götüme bir insan oluveriyorum.

Mutlu bir çocukluk, beraberinde uyumlu ve mutlu insanlar getiriyor. Mutsuz bir çocukluksa başka insanların dengesizlik olarak yorumladığının aksine tamamen derinlere gömülü bir pranga. Klişedir belki ama psikologların çocukluğa inme ritüeli genellikle doğru sonuçlar getirir. İlk terapimde aslında orada olma sebebim obsesifliğimken bir anda kendimi babamla ilgili sorunlarımı anlatırken, salya sümük kalmış bir vaziyette bulmuştum. Şimdi durup düşünüyorum o adam hayatta olmasa ben nasıl bir insan olurdum diye. Bu kadar çok okur muydum, bu kadar çok üniversite kapılarında savrulur muydum, bu kadar bilme ihtiyacı hisseder miydim diye…

Kim Daha "Sapık"?

2010-04-17T11:16:00.000-07:00

Kafka mı daha "sapık" Puşkin mi?

Kafka’nın gizli dokümanları ortaya çıkmadan önce onun içindeki o en insani yönünü tahmin eden okurlardandım. Yazdığı en gerilimli eserleri arkadaşlarına okurken, en ciddi yerlerde gülme krizine giren bir adamın normal insanlar gibi bastırılmış duyguları olmadığını tahmin etmek de hiç zor değil. Her eserinde alttan alta, herkesin fark edemeyeceği şekilde mizah yerleşmiştir ki bugün Umut Sarıkaya’nın fark edebileceği kadar açıkça var olan bu üslup pek çok okurun sadece kasvetli atmosferleriyle özdeşleştireceği kadar da yüzeysel şekilde anlaşılmıştır. Dönüşüm’ün sadece değişimi konu almadığını, içinde bariz şekilde var olan ensesti, cinselliği görmek de oldukça kolaydır. Belki bu yüzden, onun “sapık” olma ihtimalini sevmiştim ben.

Yakın bir zamanda ortaya çıkan gizli çekmecesindeki gizli yazıları ve çizimlerinden anlaşıldığı üzere, Kafka, yarattığı olağanüstü yaratıklarla pek çok kez kendini çiftleşirken hayal etmiştir. Günümüzde kaç insan penisini garip canlıların ağzında düşünerek fanteziler kurar ki? Böylesi bir hayal dünyası, böylesi bir düşünme yapısı Kafka’nın yarattığı her eserinin nasıl bu kadar muhteşem güzellikte olabildiğinin bir nevi ispatıdır.

Vasiyetinde ölümünden yüz yıl sonra açılmasını istediği Gizli Günce’siyle bir anda edebiyat dünyasını şok eden, en büyük şairlerden, tipik bir aşk adamı, Rus edebiyatının kurucusu büyük insan Puşkin’den bir alıntı yapalım: “Bir randevuevinden beş fahişe aldım. Onlara cömertçe para verip eksiksiz itaatlerini kazandım. Birincisini sırtüstü yatırdım, ayaklarına karşı ve vajinasına bakarak ellerim ve dizlerimin üzerinde çömeldim. Organımı yuttu ve ikincisi vajinasını bakışlarıma açarak, kürkle çevrelenmiş dudaklarını ayırdı. Diğer ikisi yanlara yattılar ve göğüs uçlarımı emiyorlardı. Ben de parmaklarımı yağlı vajinalarına soktum. Dördüncüsü birincisi ile kafa kafaya arkamda yatıp taşaklarımı yalıyordu. Beşincisi dizlerinin üzerinde arkamda kıç deliğimi yalıyordu. Sonuncusuna daha fazla dokunmam gerekiyordu. Aniden onun yerinde Tsarkoye Selo’daki sarayın önünde çıplak kıçımı gösterdiğim eski Çariçe’yi hayal ettim. Gülmeye başladım. Organım ve taşşaklarımda patlayan bir tatmin boşluğu meydana geldi.”

Aynı insanın,

“Geldi bu gönlüm uyanma ânı;

Yine önüme çıktın birden,

Hem görünendin, hem de bir sanı,

Saf güzelliğin dehâsı sen.

Ve yürek mest olmuş çarpıyordu.

Ve onun için dirildi bak

Bir kez daha hem ilham, hem Tanrı,

Hem havat, hem gözyaşı, hem aşk.”

dizelerini anımsatırım. Kim bilir aşk için sandığımız her tümce belki de seks çağrışımı barındırmaktadır. Dirilmekten kastı ereksiyondur belki.

Şimdi durup düşünelim. İnsan olmanın, daha ziyade canlı olmanın en önemli iki kaidesi üremek (Modern hayatta bunun yerini çiftleşmek almıştır.) ve kendini korumak iken; kadın ve erkek olarak kurduğumuz her ilişki penis, vajina ve güven ortamı oluşturmaktan ibaretken kendinizden başka kimi kandırıyorsunuz ki? En homofobik insanların annelerinin iç çamaşırlarıyla ayna karşısında vakit geçirdiği, kiminin güven duymadan vermediği, kimininse vererek güven duyduğu şu hayatta neden herkes çok ahlâklı geçiniyor ki? Etik değerlerin özel hayatımıza sınırlar koyduğu, inanmamak daha akıllıcayken inansak da inanmasak da din kavramının sosyal hayatımızı da özel hayatımızı da sikip attığı dünyada en insani dürtülerimiz çiftleşmekten ibaretken herkes neden seks yaptığını gizleme gereği duyuyor ki? Asıl sapık insani duygularını kağıtlara döktüğü için Kafka ya da Puşkin mi, yoksa sürekli kendini saf gösteren, “sevişmiyorum,” mesajı vererek yürüyüp giden, tüm isteklerini bastırarak bir süre sonra hissizleşen insanlar mı?

Seks İçin Fon Müziği

2010-04-10T18:26:00.000-07:00

Uzun zamandır bu konu hakkında yazmak istiyordum, nitekim uygun bir yer yoktu. Sırf bu şekildeki yazılarımı derlemek için bir de fanzin yaptım hatta. Sonra hiç çoğaltmadan kendime sakladım onu da.

Müzik eğer hayatınızda dinleyici, prodüktör, organizatör ya da müzisyen olarak bir şekilde önemliyse eminim yazı da ilginizi çekecektir.

Dikkat odaklama sorunu olan, belgeli bir şekilde de obsesif bir insanım. Sizinle konuşurken aslında aklımdan kaşlarınızın yamuk olduğu, masadaki araçların düzensiz durduğu, dvd ya da cd arşivinizin alfabedik sırayla dizilmemiş olduğu geçiyordur. Hâl böyleyken sevişmek de azap olabiliyor benim için. Koku cezbetmemişse, müzik benim odaklanmama yardım etmiyorsa, sürekli konuşan bir partnerim varsa, İstemediğim anda istemediğim bir şey yapılırsa, benim tüm isteğim bitiyor. “Başım ağrıyor,” ayaklarına da yatamadığım için istemediğimi söylüyorum. Bu durumda karşımdaki kötü hissediyor.

Geçmişe dönüp baktığımda hayatımın seksi diyebileceğim bir ya da iki seferim olmuştur. Obsesifliğime dair hiçbir şeyi düşünmeyecek kadar seks dışındaki her şeyden soyutlandığım sevişmeler bunlar. Ve en önemlisi de fon müzikleri benim elimden çıkmıştı ve de gerçekten karşımdaki insanın da benimle aynı hislere sahip olduğundan emin oldum. Fena sayılmayacak bir müzik arşivim var. Ağırlığı metal ve hardcore albümleri olsa da, jazz, klasik müzik, rock’n’roll, seksenler pop, blues, elektronik, post rock, indie, sludge, punk, psychedelic diye uzar gider bu liste. Ortaokul ve lisede hoşlandığımız insanlar için hazırlanan kasetin tavlama taktiklerinden olduğu bir nesilden geliyorum ben. Belki bunun etkisidir. Müziğin en büyük afrodizyaklardan olduğunu düşünenlerdenim.

Bununla birlikte hazırladığım her listeyi de saklarım. Elimde bir sevgili listesi yok ama sevgililer ya da partnerler için hazırlanmış play list’lerin olduğu bir klasörüm var. Karşımdaki insandan ziyade, kendimi o dönem nasıl hissediyorsam o türde ağırlığın olduğu listeler bunlar. Birinin eline geçse arşiv değeri var, o derece özeller.

Kamasutra’daki yengeç pozisyonu kafamda Gogol Bordello ya da The Prodigy ile, klasik misyoner Impaled Nazarene ile, doggy Motörhead’le eşleşebiliyor mesela. Boşalma anı God Is an Astronaut ile, boşalma sonrası sigara molası The Tea Party ya da Nick Cave ile, ön sevişme Patti Smith ya da Antony & The Johnsons ile örtüşebiliyor. Bazense Bryan Adams, April Wane, Heart, Gregory Abbott, A-ha, Abba, David Bowie, Berlin, Michael Jackson, Genesis, Chicago, C.C.Catch, Laura Branigan olabiliyor bu listelerde. Bazen sadece Mozart, Bach, Vivaldi ya da Çaykovski de olabiliyor. Bazen bir tek enstrüman olarak saksafon ağırlığında karışık türde bir liste de yapabiliyorum ki bence gelmiş geçmiş en seksi enstrümandır. Çağrışımı olarak oral seksi bir yana koyarsak çıkardığı ses beni resmen tahrik ediyor.

Tamamen doğaçlama gelişen durumlarda, özellikle outdoor seks söz konusu olduğunda elbette böyle bir şans olamıyor. Böyle bir durum da genellikle planlı olmaz ve zaten algılar tamamen sekse odaklanmıştır. E o anda da fon müziğiyle bir seks ortamı oluşturmaya gerek yoktur. Ha benim en büyük fantezilerimden biri kalabalık bir mekânda, tercihen konser ya da festivalde seks yapmak ama bu ülkede yaşadığım müddetçe pek de mümkün görünmüyor.

Seks sırasında fon müziği olarak ne türde şarkılar seçtiğiniz elbette ki sizin ve de partnerinizin zevklerine göre değişir. Çok farklı türlerde müzik dinliyor olmanın avantajları olduğu gibi dezavantajları da var. Sadece Türkçe müzik dinleyen, üstüne üstlük İngilizce bilmeyen bir partner için mesaj içerikli bir şarkı seçmek bunlardan bir tanesi. Başıma geldiğinden biliyorum. Alman thrash metal grubu Sodom’un Eat Me adında bir şarkısı vardır ve nefis sözleri vardır. Bu şarkının kasten açılmış olması doğrudan “seks yapalım ve ye beni,” demektir değil mi? Her zaman işe yaramıyormuş, görmüş oldum. Demem o ki fon müziği önemlidir. Buna gösterdiğiniz özen sevgilinize olan dokunuşunuzla da, ona ayırdığınız zamanla da ilgilidir. Son sözlerim az evvel bahsettiğim Eat Me şarkısıyla olsun. Şöyle ki;

Your big brown eyes look sharp

Beneath your neck

I feel myself getting hard

Spread your crack

Hellfire and damnation

You sweat blood

You feel yourself well served

No you're not

Eat me!

Number one in your face

Number two on your cans

Orgasmic rush of lust

Rip off my pants

Eat me!

Come on taste my candy cream

Do the cannibal for me

Built like a brick shithouse

G.I.B

Eat me!

Come on eat me!

Eat me!

"Kürk Mantolu Madonna" (Bir Sabahattin Ali methiyesi)

2010-04-10T06:35:00.000-07:00

Edebiyat dediğimiz şey kelime itibariyle sınırları beraberinde getirir. Dönemin siyasi durumu, yayınevlerinin izledikleri yollar, o dönemki kitap satışları, gündem vb. pek çok şey bir kitabın başarısını etkiler. Bir de her dönem tutan belirli numaralar vardır. Pişirilip pişirilip önümüze konur ama ne hikmetse insanımız bundan yana şikâyetçi değildir. Birbirinden saçma kişisel gelişim kitapları, kadınların bastırılmış duygularını bastırılmış şekilde okşayan aşk öyküleri, TV kanallarında her gün boy göstermeyi marifet sanan popüler insanların, konusu mühim olmamak üzere karaladıkları her şey de bunlara dâhildir.

Bazense en karışık dönemde, siyasi olayların içerisinde boy gösterseler de gerçekten insanî olan bazı duyguları dile getirebilen, döneminde tepki toplayan, kitapları yakılan ve de yasaklanan, ölümleri bile meçhûl olan(!) yazarlar çıkar ortaya. Sabahattin Ali gibi.

Dört sene önce Rutkay Aziz’in yönetmen ve başrol oyuncusu olduğu “Benim Meskenim Dağlar” adlı bir oyun izlemiştim. Oyunun baş kahramanı aslında Sabahattin Ali’ydi. Çünkü onun bugüne kadar hayat verdiği tüm kahramanlar bu oyundaydı. Oyunu izledikten sonra aslında birkaç kahramanıyla tanışmıyor olduğumu fark etmiş, heyecanla tüm basılmış eserlerini yeniden okumuştum. Beni gerçekten etkileyen tipte bir tutkuyu barındırdığı ve Berlin’de geçtiği için Kürk Mantolu Madonna’yı ayrı bir kenara alıvermiştim.

İsmi itibariyle, romanda (ya da yazarın deyimiyle uzun hikaye / novella) bir kadının parmağının olduğunu tahmin etmesi zor olmasa da kitabımız başlangıçta bir anti kahramanı, Raif Bey’i barındırıyor. Öykü, kabataslak baktığımızda edebiyat dünyasında başka örneklerine de rastlayabileceğimiz iki ayrı bölümden oluşuyor. İlk bölüm Raif Bey’le aynı bankada çalışan bir memuru konuşturuyor. Aslında, hikâyeye de özet geçtiği varsayılabilecek bu bölümde Raif Bey tanıtılıyor. Amansız bir hastalığa düşmüş, son derece eğlencesiz ve sıradan bir aile hayatı olan Raif Bey hayata emanet olarak tutturulmuş bir memurdur. Ama nedense aynı odayı paylaştığı yeni ve genç memurun dikkatini çeker. Ve araştırmasına başlayan memur, Raif Bey’in dünyasına bir defter sayesinde girebilir. İşte ikinci bölüm de bu defterde yazılanlardan oluşmaktadır.

Raif Bey’in hayata olan puslu bakışlarının nedeni aslında bir aşktır. Son derece tutkuyla ve masalsı şekilde cereyan eden olaylar Raif Bey’i imkânsız bir ilişkinin kollarına bırakmıştır. Sergide gördüğü kürk mantolu bir kadının portresine hayranlıkla bakakalır Raif Bey. Kadın biraz vahşi, biraz mağrur, biraz da gizemlidir. Çocukluk yıllarından bu yana hâyâl dünyasında yaşattığı bu masalsı kadın biraz Halit Ziya’nın Nihal’i, biraz Vecihi Bey’in Mehcure’si, biraz Kleopatra, biraz da Âmine Hatun’dur. Günlerce aynı sergiye gidip, saatlerce izler bu güzel kadını. Ta ki, sürekli o resme baktığını fark eden laubali bir kadın gelip de sorularıyla kahramanımızı utandırana kadar. Öylesine sıkılgan, öylesine mahcuptur ki Raif Bey, kadının yüzüne doğru düzgün bakamaz ve günlerdir izlediği Madonna’nın ta kendisinin karşısında olduğunu anlayamaz. Birkaç gün sonra yolda Kürk Mantolu Madonna’ya rastlar ve takibi sonucu bir eğlence kulübünde şarkı söylediğini öğrenir. Mahcup bir delikanlı, Berlin gibi bir şehirde, sihirli bir kadına aşık olmuştur. Kadın, delikanlının tam zıddı karakterdedir. Fazlasıyla hazır cevaptır, bir erkek gibi rahatça konuşur ve samimidir. Daha önce hiçbir kadınla yakınlaşmamış olan Raif Bey’in kendini kaptırmaması mümkün değildir…

Yaşanan ilişkide, tarafların kişisel problemleri, hayatta kalma ve ailelere olan bağlılık işin içine girer. Ve kontrolden çıkar ilişki. Babası Raif Bey’i Türkiye’ye çağırır. Ama olaylar burada noktalanmaz. Sürprizler olur. Bu sürprizler kitabın son sayfalarına doğru cereyan eder ve okuyucu işte aslında burada hayran kalır yazara. Öylesine güzel bir kurgusu vardır ki, bu öykü aynı dönemde patlama yapmış pek çok Rus eserle kıyaslanabilecek kadar keyifli ve edebî açıdan önemlidir.

Yazar öyle güzel bir dil kullanmıştır ki, ilk basımı 1943’te yapılmış olan bu öyküyü bugün bile okuduğunuzda yabancılık hissetmezsiniz. Kitabın YKY’nin (ilki 1998’de sonuncusu 2006’da olmak üzere 20 tane) yaptığı baskılarında, bazı eski Türkçe kelimelerin karşılıkları, bu ayardaki diğer kitaplarda da olmasını ümit ettiğim gibi, kelimelerin geçtiği sayfaların köşelerinde belirtilmiştir. Sabahattin Ali’nin, eski eserlerin Türkçeleştirilmesi kapsamında eserleri katledilen yazarlardan olmayışı da ayrıca sevindirici.

Günümüz aşk öykülerinden farklı olarak, insanın iç dünyasına, korkularına gerçekten yer verir Kürk Mantolu Madonna. İnsanlar hırsları olan, iradeleri olan, yalnızlığı kabul edemeyen varlıklardır. En sıradan görünenimizin bile içinde ne fırtınalar koptuğunu, o insanın derinine inmeden tasavvur edemeyiz.

Tutku dediğimiz şey bazı duyguların devamlılığı için tek koşuldur. Bazen ilişkiler başlar ve biterler. Yaşanabilecek her şey ya sona ermiştir, ya da yaşanmaya değer dahi görülmezler. Genellikle de tüketiriz insanları. Tüketmeye şartlandırılmış bir dünyada da bundan daha olağan bir yol görünmüyor. Tüketme eylemi çılgınlık noktasına ulaştığı anda da sevgi yok oluyor. Bir insanla hayatınızı, onu gerçekten sevdiğiniz için paylaşmıyorsanız, tam da orada bitmesi kesinleşiyor ilişkilerin.

İşte tutku, cinsel isteği körükleyen, karşı cinse aşağılardan bakmayı sağlayan, ulaşılsa da istenir yapan, vazgeçirmeyendir. Bazen tutku bittiğinde yaşam biter, bazense yaşam bittiğinde tutku biter. Tıpkı Kürk Mantolu Madonna’da olduğu gibi…

Let The Game Begin

2010-04-10T06:21:00.000-07:00

Kiralık odalar gizemlidir. Geçici barınma ihtiyacını karşılamadan çok saklanışı çağrıştırırlar. Odayı kiraladığınıza dair attığınız imza ve verdiğiniz para gizli bir sözleşme içindir. Sözleşmenin ilk ve tek maddesi “Burada yaşananlar, burada kalacak; burada konuşulanlar, bu duvarlardan dışarıya çıkmayacak” tır. Ama tabi ki en büyük hayat kaidesi, adem oğlunun koyduğu her kuralı, yine adem oğlunun kendisinin bozmasıdır.

Kimi zaman oteller ya da pansiyonlar anımsanan, rahatsız eden olayları gizlerler. Siz kapıdan çıkıp gitmişsinizdir ama o olaylar sürekli tekrarlanmak üzere zamanın bir köşesinde yerini almış, seviştiğiniz insanın inlemeleri bitmemiş, duyduğunuz hakaretler dinmemiş, döktüğünüz gözyaşları tükenmemiş, attığınız kahkahaların çınlamaları kesilmemiştir.

Kimi zamansa duvarların ve gizledikleri insanın varlığını unutmuşsunuzdur ama olayları bir türlü hafızanızdan silememişsinizdir. Hayatı boyunca bir kez gerçekten orgazm olmuş bir kadınsanız, ya dönüp dolaşıp aynı adama getirir sizi ayaklarınız ya da onunla yaşadıklarınızı, her bacaklarınızı ayırıp, mabetlerinizi birilerine sunduğunuzda, yeniden istersiniz. Şans ise insana bir kez güler, arkasından da kaybolup gider. Gelir, güler ve gider. Siz ise aradaki süreci mümkün olduğunca uzatmaya, uzadığını sanmaya, sanıp yanılmaya, yanılıp kendinizi kandırmaya ve bomboş bir bekleyişe girmeye hazırsınızdır.

*Bitmemiş romandan, biten birkaç tümce...*